Column • Dat gevecht gaat Robin van Persie never nooit winnen

Mijn vader hield van creatieve, eigenzinnige voetballers. Hij genoot van George Best, Garrincha, Coen, Willem uiteraard en Jørgen Kristensen. Vaak waren het linkspoten, zoals hij zelf ook was, het kan geen toeval zijn.

Of hij ook genoot van de linkspoot Robin van Persie, kan ik me niet herinneren. Het moet haast wel, want Robin had alles wat een voetballer een topspeler maakt. Naast een fluwelen techniek had hij snelheid, souplesse en scorend vermogen. En hij was eigenzinnig.
Als speler gaf hij blijk van zijn eigenzinnigheid toen hij bij zijn debuut, hij stond nog maar net in het veld, een vrije trap wegkaapte voor de voeten van Pierre van Hooijdonk. Het was not done, maar het getuigde wel van lef.

Ook later ging Robin zijn eigen weg. Zijn overstap van Arsenal naar Manchester United lag gevoelig, maar in zijn eerste seizoen bij Manchester United won hij de Premier League en haalde hij zijn gelijk.

Zijn kwaliteiten, en zijn eigenzinnigheid is er beslist een van, hebben Robin als voetballer ver gebracht.
Wat hem als trainer de das omdoet, is zijn eigenwijsheid.
Robin gaat maar door met het maken van fouten. Het gegoochel met de aanvoerdersband is een klucht, het volharden in foute wissels is een aanfluiting en de blessure van Read kan niemand anders dan hem worden aangerekend.

Vorige week zocht Robin de confrontatie met de media door te ontkennen dat hij in de wedstrijd in en tegen sc Heerenveen adviezen van de medische staf had genegeerd. Oké, maar wie is er dan verantwoordelijk voor de keuze een speler die net terug is van een blessure bij min tien graden Celsius tot het eind van de wedstrijd te laten staan? Zeg dan eerlijk: "Dat had ik anders moeten doen." In plaats daarvan zocht Van Persie de aanval die deed denken aan de toenmalige frontale aanval op de pers van Alfred Schreuder als trainer van de aartsrivaal. Die zorgde voor een tegenovergesteld effect. Enkele weken later was hij exit. Dat gevecht met de media gaat ook Van Persie nooit winnen. Zijn zoveelste fout.

En dan de kwestie Timber. Quinten Timber wilde maandenlang niet voor de camera komen om vragen te beantwoorden over zijn contractsituatie, maar na de thuisnederlaag tegen Sparta stapte hij zelf op Hans Kraaij jr. af om voor de camera's van ESPN zijn trainer een mes in de rug te steken. Robin van Persie mag dan als trainer van Feyenoord incapabel zijn gebleken, maar hij heeft meer fatsoen in zijn grote teen dan Timber in zijn hele donder. Toch onderstreept dit incident ook dat het tussen spelers en trainer niet goed zit.

Als je niks presteert in de Europa League, verliest van een Portugese subtopper en een Roemeense middenmoter, als je in eigen huis bij vlagen wordt weggetikt door een middenmoter als sc Heerenveen en wordt uitgeschakeld voor de KNVB beker, als je in de competitie thuis met veel geluk gelijkspeelt tegen FC Twente en verliest van NEC en Sparta, kun je wel blijven zeggen dat je goeie dingen ziet, maar dan ben je wel de enige.

Als iedereen ziet dat jij en jouw spelers keer op keer de zelfde fouten maken, als het voetbal maandenlang pijn doet aan de ogen en niets wijst op verbetering, dan is het tijd voor zelfreflectie.

Robin blijft maar volhouden dat het best meevalt, dat het toen het goed ging eigenlijk allemaal niet zo goed was en dat het nu, nu het beroerd gaat, eigenlijk allemaal niet zo slecht is en dat we pech hebben, maar mijn vader zou zeggen: "Je zuster op een houtvlot!".

Waar niemand de mooie praatjes van Robin nog gelooft of in hem gelooft, toont hij zelf geen greintje zelfreflectie.
Zijn eigenzinnigheid bracht hem alles, zijn eigenwijsheid brengt hem niets.

Frans