Column • Een frustrerende avond

Vorige week ben ik begonnen met mijn revalidatie. Een intensief en langdurig traject. Liefst had ik een tijdschema gekregen met daarin het moment waarop ik meetbare vooruitgang zou boeken en de dag waarop ik weer de oude zou zijn. Helaas laat een lichaam zich niet zo plannen.

Geduld hebben is de boodschap die ik bij mijn eerste afspraak meekreeg. Maar omgaan met onzekerheid over de duur van het herstel is niet eenvoudig. Ik moest denken aan voetballers met ernstige blessures. Bij Feyenoord weten ze daar alles van. Vorig seizoen zat de ziekenboeg vaak propvol en ook dit seizoen missen we weer geregeld spelers. Tot nu toe stond ik er niet bewust bij stil wat dat voor de betrokkene zelf betekent. Ik las of hoorde wie maanden uit de roulatie was, hoopte op een spoedig herstel en keek vervolgens nieuwsgierig wie in zijn plaats ging spelen. Het enige wat voor mij telde was de wedstrijd. Ik wist wel dat het voor de geblesseerde soms een lijdensweg was, maar welke inspanningen en opofferingen het herstel van een zware blessure vergt, besef ik nu pas echt.

Neem Jakub Moder. Vorige week was hij invaller tegen PSV. Eindelijk stond hij weer op het veld. Tegen Fortuna Sittard ontbrak hij alweer, na een nieuw ‘momentje op de training’. De precieze ernst is nog niet duidelijk. Voor ons is dat een mededeling tijdens de persconferentie van Van Bronckhorst. Voor hem is het een terugslag in zijn herstel, waar hij al maanden aan werkt. Ook Bart Nieuwkoop is nog bezig met zijn terugkeer en heeft tijdens zijn revalidatie meerdere tegenslagen gehad. Ik weet niet precies hoe hun dagen eruitzien, maar kan me nu beter voorstellen hoe moeilijk het is wanneer je keihard werkt aan je herstel, maar je lichaam je in de steek laat.

Natuurlijk mag ik me niet vergelijken met een profvoetballer. Op mijn herstel zit geen trainer te wachten. Ook geen volle Kuip die denkt dat ik de ploeg aan een overwinning kan helpen. Waarschijnlijk hadden Jakub of Bart dat zaterdag ook niet kunnen doen. Grote kans dat Giovanni van Bronckhorst ze niet eens had ingebracht als ze fit waren geweest. Volgens alle analisten wisselde hij veel te weinig en te laat. Net als Willem van Hanegem vonden zij de enige wissel die hij doorvoerde, Diarra voor Ferri, ook nog eens onbegrijpelijk. Als je maar 1-0 voorstaat en wilt winnen, moet je volgens hen meer durf tonen. Zeker als je op de bank een voormalig topscorer van de Eredivisie hebt zitten.

Die stevige kritiek op de aanpak van Van Bronckhorst ging gek genoeg gepaard met lovende woorden over het spel van Feyenoord zaterdagavond tegen Fortuna Sittard. Ook Valente vond dat ze goed gespeeld hadden. Maar het was een rare wedstrijd. Fases met postbodevoetbal werden afgewisseld met flitsende aanvallen die schitterende kansen opleverden. Maar wat heb je daaraan als je ze verprutst? Met kansen alleen win je geen wedstrijden. Wie zoveel mogelijkheden laat liggen, laat ook punten liggen. Zeker met onze zwaktes achterin. Eigenlijk had ik daarna gewoon aan mijn mobiliteits- en krachtoefeningen moeten beginnen om mijn teleurstelling en agressie kwijt te raken. Dat deed ik niet. Omdat ik verplicht thuis moest blijven, kon ik ook de wedstrijden van onze concurrenten bekijken. Ik zag PSV doodleuk met 7-0 winnen en onze aartsrivaal uitermate zwak spelen, maar wel AZ met 1-0 verslaan. Dat maakte het extra wrang. Het was gewoon een frustrerende zaterdagavond.

Hasko