Column • Eenheid

Het moest een keer gebeuren, maar de eerste klap komt altijd hard aan. Afgelopen zondag liepen we na twaalf wedstrijden tegen onze eerste competitienederlaag van het seizoen aan. Dat doet pijn, dat vreet aan je en dat zorgt voor een ontzettend rotgevoel op de maandagochtend. In Rotterdam weten we hoe we moeten lijden, maar we weten gelukkig nog veel beter hoe we weer moeten opstaan. Want laten we heel eerlijk zijn: er is nog helemaal niets beslist.

Kijk naar de ranglijst en je ziet dat de top van de Eredivisie dit jaar een bloedstollend schaakspel is. Vijf ploegen die allemaal binnen drie schamele punten van elkaar staan. De marges zijn flinterdun, de spanning is om te snijden en de prijzen worden pas in mei verdeeld, niet in november. Paniek is dus de slechtste raadgever die we nu kunnen hebben.

Nog even terug naar Heerenveen, waar het goed gevulde uitvak en de forse aanwezigheid van de FLKG niet konden voorkomen dat we slap aan de wedstrijd begonnen en geen grip kregen op het spel en de vele positiewisselingen bij Heerenveen. Bijna uit het niets was het de grote klasse van Moussa die ons na een mooie assist van Ferri met een schitterende goal op voorsprong zette. Daarna werden we sterker en kregen we een penalty. Ferri wist deze knap te benutten en de 0-2 stond op het bord. Er leek niets aan de hand. Heerenveen, dat veel had gegeven in het eerste halfuur, wist elkaar steeds minder te vinden. In een mooi uitgevoerde counter, met drie vrijstaande spelers voor het doel, vergaten we de 0-3 te maken en de wedstrijd in het slot te gooien. Dit leek het kantelpunt in de wedstrijd. Na een kluts in de allerlaatste seconden van de blessuretijd van de eerste helft kwam Heerenveen uit het niets toch weer vol in de wedstrijd door de 1-2 te maken. Dit gaf de Friezen zoveel energie en vertrouwen, terwijl die bij ons met de minuut afnamen. Uiteindelijk verspeelden we dus een 0-2-voorsprong en verloren we na een kansloze tweede helft.

Zonde en onnodig, maar de Friezen zijn in eigen huis erg sterk en als je niet 100% bent en alles geeft, kun je zo'n wedstrijd verliezen. Wat we nu nodig hebben, is eenheid. Dit is hét moment om dicht bij elkaar te blijven. Niet alleen de elf mannen op het veld, de wissels op de bank of de staf langs de lijn, maar de hele club. Juist nu moeten we laten zien dat we één zijn en als supporters als één man achter de club blijven staan. Kwaliteit is er namelijk in overvloed. Dat hebben we dit seizoen al vaak gezien en die klasse is niet zomaar verdwenen na één verloren wedstrijd…

De komende periode wordt cruciaal voor dit Feyenoord. Dit is de fase waarin moet blijken of we echt een vriendenteam zijn. Zijn we bereid om voor elkaar door het vuur te gaan? Willen we die extra meters maken als de longen branden? Geven we alles, werkelijk alles, voor elkaar en voor de club? Saamhorigheid is niet iets dat je alleen bij overwinningen viert; je bewijst het in de onophoudelijke regen na een zure nederlaag.

Voor de winterstop wachten er nog vijf cruciale finales. Vijf wedstrijden waarin we het seizoen een definitieve richting kunnen geven. Twee van die krakers (Ajax en Twente) spelen we in onze eigen Kuip. En voor die twee thuisduels geldt maar één eis: ze moeten allebei gewonnen worden. In De Kuip kunnen we geen punten meer laten liggen.

De komende twee weken kunnen de spelers hun hoofd weer leegmaken en hopelijk herstellen van pijntjes en kleine blessures. Ook valt te hopen dat de spelers die voor hun land mogen uitkomen, weer ongeschonden en mentaal fris terugkomen. De komende weken worden erg belangrijk. Alles is nog mogelijk, zolang we op alle fronten een eenheid blijven vormen.

Roeland