Column • Met een bevend hart voor de buis

Pas geleden ben ik aan mijn hart geopereerd. Het herstel gaat nog wel even duren. Tot aan de winterstop mag ik niet naar De Kuip. Naar uitwedstrijden ging ik al langer niet meer. Maar denk niet dat thuis voor de buis naar Feyenoord kijken een relaxed alternatief is.

Zo’n wedstrijd als zaterdagavond tegen Telstar is niet goed voor hartpatiënten. De laatste minuten liep ik zenuwachtig rondjes door de kamer. Als er een voorzet kwam, durfde ik nauwelijks te kijken. Vooraf had ik al een angstig gevoel. Toen Giovanni van Bronckhorst vrijdag tijdens de persconferentie over rouleren begon, bekroop me meteen de vrees voor puntenverlies. In de meer dan zestig jaar dat ik supporter van Feyenoord ben, heb ik alle zwakheden van de club wel leren kennen. Een daarvan is dat ze regelmatig juist tegen net gepromoveerde clubs en hekkensluiters punten verspelen. Vooral als ze midweeks een topprestatie hebben geleverd. Of in een flow zitten, zoals dat tegenwoordig heet. Bij onze club duurt zo’n flow nooit erg lang. Gelukkig bleef ons de gelijkmaker nog net bespaard.

Tijdens elke onderbreking greep ik zaterdagavond naar mijn mobiel om op Twitter te kijken hoe andere supporters het beleefden. Hadden zij er nog vertrouwen in? Of zagen ze ook de bui al hangen? Helaas was er weinig opbeurends te bespeuren. Heel wat twitteraars vinden dat bepaalde spelers, die normaal reserve staan, niet goed genoeg voor ons zijn. Ook al maken ze dan een snelle openingstreffer of scoren ze twee keer. Je zou hopen dat supporters juist die invallers steunen, zodat ze niet hoeven te vrezen dat ze na elke mislukte actie een stortvloed aan verwijten over zich heen krijgen. Want wie denkt dat de spelers niet meekrijgen wat er op sociale media allemaal circuleert, vergist zich. We moeten juist zorgen dat die reserves meer zelfvertrouwen krijgen, want zonder een sterke bank kan je geen kampioen worden. Vooral onze keeper kan wel wat steun gebruiken. Tot nu toe lijkt ook bij hem bij elk schot op doel de schrik om het hart te slaan.

Ik heb me daarom voorgenomen dat ik, zolang ik zelf geen deuk in een pakje boter kan trappen, op sociale media geen negatieve uitlatingen meer publiceer over een individuele speler. Als ik straks eindelijk weer op de tribune mag zitten, zal ik natuurlijk wel, net als al de vertrouwde supporters om me heen, het nodige commentaar leveren. Maar dan geldt: wat in De Kuip wordt geroepen, blijft in De Kuip. Bovendien zit ik er nog wel eens naast omdat ik soms moeite heb om te ontdekken wie de speler is die aan de overkant van het veld de bal heeft. Juist bij scrimmages en overtredingen in een uithoek van het veld is dat vervelend. Bij ESPN heb je dan een commentator die vertelt wat er aan de hand is en wie erbij betrokken zijn. Vaak met overbodige toevoegingen, maar die neem ik dan voor lief. Het is gewoon handig. Toch zit ik liever zelf op de tribune. Op mijn vaste plekkie op vak V, te midden van al die medesupporters die er ook al jaren komen. Die mij in onvervalst Rotterdams corrigeren als ik er weer eens naast zit met mijn commentaar. Samen sidderen van angst voor puntenverlies is toch altijd nog leuker dan thuis met een bevend hart voor de buis zitten hopen dat jij en je club de spannende slotfase overleven.

Hasko