Column Michiel Kramer • "Op deze manier blijft er altijd een smet om Het Legioen hangen"

Het was een roerig Feyenoord-weekje, zag columnist Michiel Kramer. Eerst de situatie rondom Lutsharel Geertruida, het vuurwerkincident en vervolgens de comfortabele 2-5 zege op Cambuur. “Dat vuurwerk? Het Legioen is bijzonder, maar er blijft op deze manier altijd een smet omheen hangen.”

Lutsharel Geertruida. Ik begrijp heel goed dat zijn keuze voor PSV veel losmaakt bij Feyenoord-supporters. Zeker na alles wat hij in het verleden heeft gezegd over Rotterdam-Zuid en Feyenoord. Persoonlijk zou ik die overstap niet maken, maar ik heb ook nooit in zijn situatie gezeten.

Hij wil spelen, waarschijnlijk ook met het oog op het Nederlands elftal en dan kijkt hij waar hij de meeste minuten kan maken. Als Feyenoord financieel geen mogelijkheid ziet en aangeeft dat die positie al bezet is, gaat zo’n jongen verder kijken. Als hij dan denkt dat PSV de beste keuze is voor zijn carrière, moet hij dat zelf weten.

Maar ik snap de emotie en irritatie bij Feyenoord-supporters honderd procent. Je mag zeggen dat je teleurgesteld bent of dat je die keuze niet begrijpt. Maar racistische opmerkingen gaan echt nergens over. Hoe teleurgesteld of boos je ook bent: er is een grens.

Vuurwerk
Die grens geldt wat mij betreft ook voor wat er zondag in het uitvak gebeurde. Wat bereik je er in godsnaam mee? Feyenoord en Het Legioen zijn bijzonder. Iedereen weet wat voor sfeer Feyenoord-supporters kunnen creëren. Maar juist daarom is het zo zonde dat er door dit soort incidenten steeds een smet omheen blijft hangen. Je doet zo vooral je eigen club tekort.

Je zou bijna zeggen: geef Feyenoord dan maar puntenaftrek, zodat mensen misschien eindelijk beseffen dat hun gedrag de club daadwerkelijk schaadt. Alleen vraag ik mij tegelijkertijd af of de jongens die zoiets doen daar op dat moment überhaupt over nadenken. Dat vind ik misschien nog wel het meest frustrerende. Volgende week is de loting voor de Champions League en Feyenoord weet nu alweer dat dit soort dingen consequenties kunnen hebben. Uiteindelijk help je niemand ermee. Vooral je eigen club niet.

Oppermachtig in Leeuwarden
Dan over het voetbal zelf. Na de onderbreking viel me vooral op dat Feyenoord niet eens het gevoel gaf dat het zich volledig moest inspannen om deze wedstrijd te winnen. Dat klinkt misschien gek, maar dat is juist een goed teken. Je was oppermachtig en het niveauverschil was duidelijk.

Bij 4-0 in de rust ontstaat er alleen bijna automatisch gemakzucht. Dat heb ik zelf als speler ook vaak genoeg meegemaakt. Je komt de kleedkamer binnen en denkt: Jezus, 4-0. Dan wordt die focus automatisch een paar procent minder. Dat zag je bij de tegendoelpunten ook. Als je kijkt naar hoe daar verdedigd wordt, is het gewoon gemakzucht. Dat is niet goed te praten, want je weet aan het einde van het seizoen nooit waar twee tegendoelpunten nog goed of slecht voor kunnen zijn.

Vorige week schreef ik nog dat Feyenoord qua doelpunten te afhankelijk was van Ayase Ueda. Als nu ook je middenvelders gaan scoren, zijn we wel op de goede weg. Dat vind ik misschien wel het positiefste punt van deze wedstrijd. Valente komt in de zestien, Zechiël komt in de zestien en maken ook doelpunten. Verschillende wapens betekent dat Feyenoord automatisch moeilijker te verdedigen wordt.

Toch blijf ik bij wat ik vorige week ook al zei: de positie linksvoorin blijft voor mij een pijnpunt. Nu speelde Diarra best goed, maar kun je dat ook tegen Ajax, PSV, AZ of FC Twente? Dat is voor mij nog steeds het grote vraagteken. Aan het einde ging Valente vanaf links spelen, wat meer aan de binnenkant. Dat kan best interessant zijn, zeker met een linksback die hoger kan gaan spelen. Valente kan dat hartstikke goed. Maar als je mij vraagt of Feyenoord nog een echte goede linksbuiten zou kunnen gebruiken, dan is mijn antwoord nog altijd ja.

Zeven punten uit drie duels is een oké start van het seizoen. Geen superstart, want anders had je negen punten gehad. Maar met deze selectie? Dan moet je doel gewoon zijn om kampioen te worden.