Column • Een hele dag vergeefs wachten op woorden én daden

Terwijl ik op nieuws uit het Maasgebouw zat te wachten, klonk op de radio Goodnight Saigon van Billy Joel. Vol dramatiek zong hij: “And we will all go down together”. Dat lijkt ook het motto van de Feyenoord-leiding: we zullen allemaal samen ten onder gaan.

Ondertussen stroomde het internet vol met opvattingen van supporters, journalisten, clubwatchers, influencers en analisten. De teneur was duidelijk: de positie van Robin van Persie is onhoudbaar. Maar uit de Kuip kwam de hele dag niets naar buiten. Geen woorden. Geen daden. Pas laat in de avond werd duidelijk dat Robin van Persie ondanks alle slechte resultaten tot het eind van het seizoen mag blijven zitten. Een fatsoenlijke toelichting ontbrak. Dennis te Kloese ontwijkt de media al weken. Dat verstoppertje spelen is een vorm van verantwoordelijkheid ontwijken in plaats van daadkrachtig leidinggeven.

Volgens AD Sportwereld waren de belangrijkste argumenten dat Feyenoord een relatief makkelijk programma heeft en dat er geen garantie is dat het met een andere trainer beter zal gaan. Twee punten die juist bij velen de wenkbrauwen doen fronsen. Want als je al niet eens kunt winnen van een staartploeg als NAC, hoe durf je dan te spreken over een makkelijk programma? Reken maar dat onze drie concurrenten, NEC, Twente en Ajax, allang hebben uitgerekend waar de kansen liggen om Feyenoord te passeren. Met het huidige spel is eindigen op plek vier net zo goed mogelijk als de tweede plaats behouden door falen van de concurrentie. Want waar we nu staan, hebben we ook alleen maar daaraan te danken.

Het argument dat het met een andere trainer niet beter zal gaan, is net zo twijfelachtig. Alle kenners kunnen moeiteloos minuten vullen met het opsommen van alle fouten die Robin van Persie als beginnend trainer heeft gemaakt. Zoals met Raheem Sterling. Toen ik hem zondag in de basis zag staan, moest ik denken aan de tijd dat ik nog elke zaterdag actief was op Varkenoord. Destijds had Feyenoord nog een veteranenelftal met mannen als Bennie Wijnstekers en Peter Houtman. Af en toe stond ik er langs de lijn, meestal als toeschouwer, een enkele keer als vlaggenist. Op een dag kwamen ze een speler tekort en vroegen of ik wilde invallen. Dat was een eer, maar ook een probleem. Ik was op jonge leeftijd al afgekeurd en had al jaren geen wedstrijd meer gespeeld. Mijn angst was dat ik compleet zou afgaan tussen die oud-profs. Mannen die nog steeds, met hun ogen dicht, een bal op de juiste voet van een medespeler konden leggen. Dus bedankte ik voor de eer.

Dat had Raheem Sterling ook moeten doen. Gewoon beseffen dat hij er te lang tussenuit is geweest en een modderfiguur zou slaan. Nu werd hij ook in Breda uitgelachen. Dat zo’n niet-topfitte speler gewoon wordt opgesteld in een partij die door de trainer als de moeilijkste uitwedstrijd van het seizoen wordt betiteld, wekte zichtbaar wrevel bij sommige ploeggenoten. Kennelijk is de hoop dat Sterling in de wedstrijden na de komende interlandbreak fit genoeg zal zijn om ons aan zeges te helpen. Maar of we dan nog strijden om de Champions League-plaats is de vraag. Ontslag van de trainer is dan niet meer aan de orde. Als we die plek niet hebben kunnen behouden, dan heeft het bestuur gegokt en verloren. Wij als supporters kunnen daar op dit moment niets meer aan doen. We zullen allemaal samen ten onder gaan.

Met rood-witte groet,

Hasko