Kramers Column • Geertruida heeft het recht tegen Feyenoord te juichen

Columnist Michiel Kramer was niet onder de indruk van wat Feyenoord zondag liet zien tegen PSV. In zijn column doet hij zijn beklag over het spel van de Rotterdammers in de eerste helft, maar prijst hij tegelijkertijd de veerkracht die na rust werd getoond. Daarnaast laat hij zijn licht schijnen op de commotie rondom oud-teamgenoot Lutsharel Geertruida.

De eerste helft in Eindhoven werd Feyenoord compleet overlopen. Je wordt van het kastje naar de muur gestuurd, zowel in het voetbal als in de duels. Eigenlijk in alles. PSV was gewoon heer en meester. Ik miste daarbij een bepaalde frisheid. Zeker in het begin dacht ik: ‘Zijn ze er nog niet helemaal bij of zo?’ Het oogde een beetje slap en vermoeid. Ik was blij met de 1-0 ruststand, want als het 2-0 of 3-0 staat, is het gewoon gelopen. Nu blijf je in de wedstrijd.

In de tweede helft ging Feyenoord meer man-op-man verdedigen. Waar ze in de eerste helft constant achter de bal aanliepen, was het in de tweede helft een leuk voetbalgevecht en kwamen ze beter in de wedstrijd. Ik vond alleen dat Gio heel lang wachtte met het brengen van de wissels. St. Juste werd gewisseld vanwege een blessure, maar de volgende wissel was pas in minuut 88. Hoezo kan dat niet twintig minuten eerder?

Het geeft mij het idee dat hij wellicht niet het vertrouwen heeft om die jongens eerder te brengen. Als speler ga je je dat toch afvragen. Misschien had hij het gevoel dat het momentum bij Feyenoord lag na die goal, maar als het in de tweede helft een man-op-man-gevecht wordt, heb je ook frisse benen nodig.

Al met al mogen we blij zijn met een gelijkspel. PSV is niet ingelopen, dat is een voordeel, maar de eerste helft was gewoon niet goed. Wél heeft Feyenoord laten zien ook bij een achterstand de power te hebben om terug te komen. Dat is het positieve aan zo’n wedstrijd. Het geeft aan dat je niet veel wedstrijden gaat verliezen als je het kunt opbrengen om het maximale te geven.

Hadj Moussa maakt het waar
Hadj Moussa bezorgde Feyenoord zondag met een individuele actie nog een punt. Afgelopen week ging het al veel over hoe je met een type als hij moet omgaan. Als je als team een bepaalde structuur hebt, hoort wat mij betreft iedereen zich daaraan te houden. Natuurlijk zijn de spelers doorslaggevend, maar niemand is groter dan de club. Het gaat er dan om dat je zo’n speler binnen de kaders van Feyenoord de vrijheid geeft om zijn creativiteit te laten zien.

Dat hij af en toe het overzicht mist, weten we inmiddels wel. Maar als je een heel slechte wedstrijd speelt en je hebt één mooie actie waaruit een doelpunt voortkomt, maak je veel goed. Hadj Moussa speelde gewoon een mindere wedstrijd, maar iedereen praat nu over die goal. Daardoor krijg je als team weer vertrouwen, kom je weer in de wedstrijd en kun je nog een resultaat halen. Dat is absoluut een kracht van hem. Tegelijkertijd is het ook een zwakte dat je soms geen knikker raakt en maar hoopt dat je trainer je laat staan. Maar gisteren maakte hij het gewoon helemaal waar.

Niet zo'n probleem met Geertruida
Na het duel tegen PSV werd veel gesproken over de ontmoeting tussen Feyenoord en Lutsharel Geertruida, die zich zowel na zijn assist op Til als bij zijn eigen afgekeurde goal niet inhield. Ik vind dat iemand het recht heeft om te juichen als hij een doelpunt maakt. Er komt ook emotie bij kijken bij zo’n belangrijk moment in een topper. Scoren en juichen tegen je oude club vind ik dan ook niet zo’n groot probleem. Ik snap dat Feyenoord-fans dat vervelend vinden, maar hij heeft ook veel goede dingen gedaan voor Feyenoord. Als ze hem dan niet kunnen betalen, kunnen wij er als supporters weinig van vinden dat hij naar PSV gaat.

Meer stoorde ik me aan het akkefietje dat Jeremiah St. Juste na de wedstrijd met hem had. Dat is denk ik iets voor de camera, even de grote jongens uithangen: ‘Kijk mij eens Geertruida aanspreken en de boeman aanpakken.’ Ik vind dat overdreven. Ik heb liever dat je dat tijdens een wedstrijd laat zien dan na afloop. Dat je gedurende die 95 minuten gewoon zoiets hebt van: ‘Dat jij ergens anders voor kiest, is jouw keuze, maar wij zijn Feyenoord. Dit is wie wij zijn.’

Dat Geertruida dan van zich afbijt, snap ik ook wel. Als speler wordt er verwacht dat je zomaar alles accepteert wat er over je gezegd wordt. Ik vind het helemaal niet erg dat een speler daar iets van zegt. Geertruida zal zijn eigen mening hebben over de keuzes die hij maakt en dat is zijn goed recht. Dus als hij daar iets over wil zeggen of een Instagram-post wil maken, moet hij dat zelf weten. De meningen komen sowieso wel, of het nu goed of slecht is.

Feyenoord moet het dan, nogmaals, binnen de vier lijnen laten zien. Daar beoordeel ik spelers op. Alles wat eromheen gebeurt, is voor mij niet zo relevant. Geertruida speelt nu gewoon in een PSV-shirt en doet dus zijn stinkende best voor PSV. Hetzelfde zou hij doen in een Feyenoord-shirt. Wij moeten dat gewoon accepteren en als Feyenoord laten zien dat we kampioen kunnen worden zonder Geertruida.