Kramers column • We gaan nu zien of Feyenoord echt één grote familie is
De pijnlijke 5-3 nederlaag op bezoek bij sc Heerenveen heeft ook bij Michiel Kramer vragen opgeroepen. De oud-spits van Feyenoord zag de Rotterdammers collectief tekortschieten en vraagt zich af hoe de ploeg met de huidige tegenslagen omgaat. In zijn nieuwste column voor 1908.nl bespreekt Kramer de veelbesproken strafschop, het scorend vermogen van Sem Steijn en de naderende interlandperiode. Vooral de onderlinge saamhorigheid binnen de selectie wordt volgens hem de komende weken op de proef gesteld.
Ik heb zondag naar Feyenoord zitten kijken en Heerenveen was gewoon de betere ploeg. Ze hebben een behoorlijk dynamisch middenveld met veel voetballend vermogen. Daar stond Feyenoord niet lekker tegenover. Dan loop je tegen zo'n nederlaag aan.
Het gekke is dat Feyenoord eigenlijk vanuit het niets op een 0-2 voorsprong komt. Daarvoor was nauwelijks iets gecreëerd. Dan maakt Anis Hadj Moussa ineens die goal en krijg je vervolgens ook nog een strafschop cadeau. Want laten we eerlijk zijn: dat was natuurlijk helemaal geen penalty.
Ik vind sowieso dat we met die handsregels helemaal zijn doorgedraaid. Dan krijgen we weer een discussie over een horizontale arm, een verticale arm of een steunarm. Waar hebben we het nou in godsnaam over? Iedereen die gevoetbald heeft, weet dat je bij een sliding je armen nodig hebt. En omdat die speler zijn lichaam strekt, zou het ineens geen steunarm meer zijn? Kom op, man. Dat is toch allemaal geneuzel? Die jongen kan daar niks aan doen. Feyenoord profiteert ervan, maar ik vind het echt nergens op slaan.
Maar goed, je komt wel met 0-2 voor en dan moet je gewoon met die voorsprong de rust ingaan. Dan krijg je die 1-2 tegen en weet je dat Heerenveen met nieuwe energie uit de kleedkamer komt. Dat gebeurde ook. In de tweede helft had Feyenoord helemaal niks meer te vertellen.
Je kunt nu allerlei spelers individueel gaan beoordelen, maar daar schiet je niet zoveel mee op. Het is gewoon collectief falen. Als de jongens die starten niet de frisheid of kwaliteit brengen om zo'n wedstrijd goed in te vullen, verlies je zulke potjes.
Doelpunten maken is een gave
En dan hoor ik natuurlijk ook weer allerlei verhalen over het drukke programma, de fysieke belasting en de vermoeidheid. Dat zal allemaal best, maar volgens mij heeft Feyenoord gewoon een selectie van 25 spelers. Dan moet je misschien wat meer gaan wisselen. Als je steeds met dezelfde elf speelt, wat natuurlijk logisch is wanneer je wedstrijden wint, komt er vanzelf een moment dat spelers vermoeid raken of wat minder in vorm zijn. Dat kan gebeuren. Maar dan is het misschien wel een teken dat je die andere jongens wat meer minuten moet geven. Die zijn fris en kunnen misschien wel het verschil maken.
Neem nou Sem Steijn. Hij komt tegen Heerenveen het veld in en maakt wel gewoon weer een doelpunt. Dan hoor je mensen zeggen dat hij meer moet laten zien bij Feyenoord en voetballend beter moet worden. Dat kan allemaal wel, maar doelpunten maken is een gave. Niet iedere speler heeft dat neusje voor de goal en dat moet je juist koesteren. Als je Steijn 34 wedstrijden laat spelen, acht ik de kans groot dat hij er vijftien tot twintig maakt. Als dat voor een middenvelder bij Feyenoord niet genoeg is, vind ik dat een heel groot vraagteken. Want uiteindelijk draait voetbal maar om één ding: doelpunten maken.
Kijk maar naar de afgelopen kampioensploegen van Feyenoord. In 2017 hadden we met Karim El Ahmadi, Jens Toornstra en Tonny Vilhena ook middenvelders die regelmatig hun doelpunten meepikten. Onder Arne Slot had je Orkun Kökçü die veel scoorde. Dat heb je gewoon nodig. Je kunt ervoor kiezen om allemaal goed voetballende middenvelders op te stellen, maar soms vraagt een wedstrijd wat andere.
Zijn we daadwerkelijk één grote familie?
Wat ik nu vooral interessant vind, is hoe Feyenoord met deze situatie omgaat. Toen het goed ging, hoorde je iedereen zeggen dat ze één grote familie waren en dat alles binnen de groep fantastisch geregeld was. Ja, dat is natuurlijk makkelijk als je iedere week wint. Maar nu gaat het minder. Feyenoord heeft vijf wedstrijden op rij niet gewonnen en gaat met een nederlaag de interlandbreak in. Dan komt er kritiek en die is ook gewoon terecht.
Nu moet blijken hoe sterk die groep echt is. Zijn ze daadwerkelijk die ene grote familie, of zijn er jongens die vooral met zichzelf bezig zijn? Juist in een periode met weerstand leer je elkaar kennen.
Ik ben benieuwd hoe Feyenoord straks terugkomt, want het programma liegt er niet om. Eerst Excelsior thuis, daarna FC Porto in de Champions League en vervolgens Ajax in De Kuip. Een leuk weekje, toch? Dat zijn wedstrijden waar je naar uitkijkt. Maar dan moet Feyenoord wel een ander gezicht laten zien dan tegen Heerenveen. Als je echt één grote familie bent, moet je dat juist laten zien wanneer het even tegenzit.