Sneer, interviews en onrust: Huurlingen moeten beseffen wat het betekent om voor Feyenoord te spelen

Nu het seizoen voor Feyenoord officieel ten einde is, verschuift de blik langzaam richting de zomer. En die zomer belooft druk te worden in De Kuip, want een groot aantal huurlingen keert terug naar Rotterdam. Sommige spelers hebben zich positief laten zien, anderen juist totaal niet. Maar boven alles hangt nu één belangrijke vraag: wie wil er écht voor Feyenoord spelen?

Het is geen geheim dat de relatie tussen een aantal spelers en trainer Robin van Persie niet altijd vlekkeloos verloopt. Er gingen al langer geluiden dat spelers als Calvin Stengs, Ramiz Zerrouki en in mindere mate Gjivai Zechiël niet altijd even goed lagen met de trainer. Daarbij mogen ook best kritische noten richting Van Persie geplaatst worden.

Beslissingen zoals het afnemen van de aanvoerdersband bij Quinten Timber en het vervolgens doorschuiven naar Sem Steijn, om die later ook weer af te nemen, zorgden intern én extern voor gefronste wenkbrauwen. Dat soort keuzes creëren onrust en dat mag best benoemd worden. Maar tegelijkertijd geldt ook: spelers mogen wel iets meer zelfreflectie tonen.

Zechiël wil meer, maar moet ook realistisch blijven 
Neem Gjivai Zechiël. Over hem willen veel supporters en 'ook' wij juist positief blijven. Een jongen van Varkenoord, eigen jeugd, iemand die veel fans graag ziet slagen in De Kuip. En eerlijk is eerlijk: zijn ontwikkeling bij Sparta Rotterdam en later bij FC Utrecht was sterk. Na de laatste competitiewedstrijd gaf Zechiël echter een opvallend interview. "Ik denk dat ik ready ben voor de volgende stap in mijn carrière. Ik wil nergens op de bank komen te zitten. En Feyenoord is een mooie club, maar er zijn meerdere mooie clubs." 

Het onderstreept dus dat hij nog niet weet of de volgende stap bij Feyenoord ligt en dat hij vooral niet ergens op de bank wil belanden. Die ambitie is begrijpelijk. Maar tegelijkertijd: anderhalf goed Eredivisie-seizoen betekent niet automatisch dat je bij Feyenoord een basisplaats kunt eisen. Als Feyenoord hem terughaalt met de boodschap dat hij minuten krijgt en zich mag bewijzen, dan is dat voor een 21-jarige middenvelder nog altijd een uitstekende situatie. 

De 'opvallende sneer' van Stengs 
En toen kwam daar ook nog de inmiddels verwijderde reactie van Calvin Stengs onder een post van Zechiël bij. Stengs reageerde cynisch met één woord: "Kans". Zechiël reageerde daarop met lachende emoji’s. Een klein moment misschien, maar het voelde opnieuw als een sneer richting Van Persie.

Opvallend, zeker gezien de situatie van Stengs zelf. De aanvallende middenvelder kende opnieuw een seizoen vol blessureleed en speelde slechts 42 minuten voor Pisa SC, dat bovendien degradeerde uit de Serie A. Tegelijkertijd verdient hij nog altijd een fors salaris in Rotterdam. Dan is publieke cynische kritiek richting je trainer simpelweg niet verstandig.

Zerrouki-uitlatingen tonen weinig respect 
En dan is er nog Ramiz Zerrouki. Eigenlijk zag iedereen dit al aankomen. Gedurende zijn huurperiode bij FC Twente liet zijn houding al doorschemeren dat een toekomst in Rotterdam hem weinig trok. Na afloop van het seizoen bevestigde hij dat gevoel, en dat deed hij volledig in het openbaar. "Ik denk dat het wel duidelijk is dat ik mijn toekomst niet daar zal voortzetten." 

Ook gaf hij aan zich bij Feyenoord nooit echt thuis te hebben gevoeld en zijn plezier in het voetbal terug te hebben gevonden bij Twente. Dat mag hij voelen. En eerlijkheid wordt vaak gewaardeerd. Maar zolang je nog onder contract staat bij Feyenoord en er nog geen gesprek heeft plaatsgevonden met de club, voelt het op z’n minst ongelukkig om dat via de media al zo hard uit te spreken. Zeker omdat Zerrouki onder meerdere trainers, van Arne Slot, Brian Priske tot aan Van Persie zelf nooit echt een hoog niveau heeft aangetikt bij Feyenoord. 

Uiteindelijk zal de waarheid waarschijnlijk ergens in het midden liggen. Van Persie zal fouten hebben gemaakt. Spelers zullen zich niet altijd goed behandeld hebben gevoeld. Maar professionaliteit werkt twee kanten op. Als speler van Feyenoord verwacht je respect van de club en trainer. Andersom mag de club dat ook verwachten van haar spelers. En dat betekent: gesprekken voer je intern. Problemen los je volwassen op. En kleine steken via interviews of sociale media helpen niemand verder.

Wat vinden jullie van de terugkerende huurlingen en hun reacties? Wie verdient nog een kans in De Kuip en van wie moet Feyenoord afscheid nemen? Laat het weten in de reacties.