Column: "Je koopt geen ploeg, je bóuwt een ploeg"

Een groot deel van het Legioen zat na de transferperiode in zak en as. Want wij hadden ons als enige niet echt versterkt. Geen grote aankopen. Geen duidelijke versterkingen aan de bovenkant. Alleen maar een handjevol onbekende namen, afkomstig van het tweede niveau in Duitsland en Spanje. “We gaan strijden om de Europese play-offs!”, was een veelgehoorde kreet. Want zo werkt dat blijkbaar: een speler van twaalf miljoen is een versterking, een speler van twee miljoen een gok en een speler die er al staat telt niet mee. Maar na het eerste blok van zeven wedstrijden klinkt een totaal ander geluid.

Tuurlijk: winnen helpt. Vooral als het met veel goals is. In de laatste drie competitiewedstrijden maakte Feyenoord er maar liefst 15 en kreeg het slechts 1 goal tegen. Een zondagsschot van Nejasmic, dat er eens per twintig pogingen invliegt. Maar ik ben ervan overtuigd dat het dieper gaat dan dat. Want het is niet alleen de winst of het aantal doelpunten dat ons positief stemt, het is ook het voetbal. Het niveau. Om je vingers bij af te likken.

Terug naar het Slot-tijdperk
Het is lang geleden dat we als Feyenoorders zo verwend zijn. Dan moeten we toch echt terug naar het Slot-tijdperk. Dominant voetbal, hoge druk, veel kansen, verzorgde opbouw, vloeiende combinaties, snelle kantwissels. En een algehele “hier is vandaag niks te halen”-houding. De faire flying tackle van Valente was zondag een mooi voorbeeld. Het leverde onze captain direct de nodige erkenning op, toen zijn persoonlijke liedje rondging in De Kuip.

Heel eerlijk: ik ben niet verbaasd. Nou ben ik sowieso een optimistisch persoon, dus ik zet elk jaar in op een kampioenschap — ook in jaren waarin daar achteraf bezien bar weinig aanleiding voor was — maar dit jaar had ik daar extra reden toe. Want ik hoorde onze kersverse technisch directeur Dévy Rigaux direct na de window zijn toelichting geven. Hij had ingezet op behoud van de belangrijkste spelers. Waaronder Zechiël, Read en Hadj Moussa. Hij had zo veel mogelijk schoon schip gemaakt, door afscheid te nemen van spelers waarvan het salaris niet opweegt tegen de sportieve waarde die ze leveren. Want of dat nou door een gebrek aan kwaliteit of fitheid is: als de salarismassa en sportieve waarde niet in balans zijn, gaat het fout.

Geen buitenkansjes met een krasje
En hij had ingekocht vanuit een duidelijke visie en profiel. Een herkenbare speelstijl en waarde op het veld. Met spelers die passen in het spel dat Feyenoord wil spelen. En met spelers die in principe altijd fit zijn, in plaats van buitenkansjes. Keuzes voor spelers worden gedreven door een gedegen analyse en niet vanuit het vaste adresboekje van de TD. Hoe zorgde Feyenoord vorig jaar voor gevaar en wat ging er mis? Wat is ervoor nodig om dat te verbeteren en de kwetsbaarheden te verminderen? Hoe zorg je op korte termijn voor een beheersbare kostenstructuur en houd je waarde op het veld? En hoe creëer je duurzaam succes voor de club?

“Je koopt geen ploeg, je bóuwt een ploeg.”

Hiermee omschreef Rigaux het fundament onder wat er nu bij Feyenoord gebeurt. Want grote aankopen zorgen voor een heerlijke dopamine rush bij het Legioen. Een transfersom met acht cijfers voelt nu eenmaal lekkerder dan verstandig beleid, zoals het houden van spelers die je toch al had. Maar uiteindelijk ben je sportief met de verkoop van een sterkhouder altijd slechter af. Dat komt simpelweg door onze plek in de voedselketen. Want als Feyenoord Hadj Moussa verkoopt voor € 35 miljoen, dan kun je per definitie niet een speler met die waarde, en dus van dat niveau, ervoor terughalen. En als dat financieel al zou kunnen, dan zou die speler waarschijnlijk niet naar Feyenoord komen. Want die wil natuurlijk net als onze grootste parels ook naar een topcompetitie.

Iedereen eet mee
Transfers zijn noodzakelijk voor een club als Feyenoord om ook financieel te presteren, en om te dienen als springplank voor toptalent. Zo werkt het nu eenmaal. Maar daarbij is de timing cruciaal: wanneer houd je een speler, en wanneer laat je hem gaan? Het gaat om de balans tussen sportieve waarde en financieel gewin. Maar ook om de balans tussen de langetermijndoelen van Feyenoord en soms ongeduldige spelers. En dan hebben we het overigens nog niet eens over de transactiekosten. Elke transfer leidt tot een enorme kostenpost. Fees voor agenten, zaakwaarnemers, adviseurs, tekengelden en noem maar op. Iedereen eet mee. En transferwinsten zijn uiteraard ook nog eens belast. Dus van die € 35 miljoen die zo lekker groot boven een transferbericht staat, blijft effectief veel minder over dan je zou denken.

En zelfs met het aantrekken van grote namen is het nog maar afwachten wat het wordt. Want een hoge transfersom is zeker geen garantie op een goede performance. Daar heeft ook Feyenoord voldoende recente voorbeelden van gezien. En als spelers al individueel uit de verf komen, dan is het nog maar te bezien hoe het allemaal in elkaar valt. Want uiteindelijk win je geen wedstrijden, laat staan prijzen, met 11 goede spelers op het veld, maar met een heel goed team. Van goede spelers die elkaar aanvullen, maar ook bereid zijn voor elkaar door het vuur te gaan. En dat gaat echt verder dan een gebbetje op de training of een gezellig filmpje van Feyenoord Media. Het vraagt onderling vertrouwen, duidelijkheid, openheid en een cultuur waarin spelers elkaar aan durven spreken en dat ook doen. Waarin zware topsport concurrentie is, maar het teambelang uiteindelijk overheerst. Het is makkelijk om op te schrijven, maar o zo moeilijk om neer te zetten.

Dus Feyenoord wordt dit jaar kampioen?

Ik hoop het, en ik sluit het zeker niet uit. Maar het is simpelweg te vroeg om iets zinnigs over te zeggen. Parijs is nog ver. En in elk seizoen spelen enorm veel factoren een rol. Denk aan vorm, blessures, een bal op de paal of een slapende VAR. Het heeft allemaal effect. Maar Feyenoord is ondanks het champagnevoetbal van de afgelopen weken voor mij nog niet de duidelijke favoriet voor de titel. Het goede nieuws is: daar gaat het nu ook niet om. Het gaat erom dat we de weg (terug) omhoog zijn ingeslagen. Omhoog naar duurzaam succes. Met een goede balans tussen een houdbare kostenstructuur en waarde op het veld.

Dromen van de Coolsingel
En dromen mag! Want elke Feyenoorder die onze club de afgelopen weken heeft zien shinen, moet toch ergens wel even stiekem gedroomd hebben van de Coolsingel. Het recept is simpel: gewoon hard blijven werken. Elke dag beter worden. Goede beslissingen, in het veld en buiten het veld. Leren van dingen die misgaan of anders uitpakken dan gehoopt. En dan weer bijsturen. Elke dag weer. En als het straks twee wedstrijden tegenzit, vooral niet collectief concluderen dat er in januari toch echt zes nieuwe spelers bij moeten.

Want dan, lieve Feyenoorders, liggen er prachtige jaren voor ons. 

Let maar op!

Met rood-witte groet,

Raymond