Column • Nieuw elan en het oude liedje

Mijn favoriete band The Rolling Stones bewijst met hun nieuwe plaat ‘Foreign Tongues’ dat oude bekenden heel goed voor nieuw elan kunnen zorgen. Nieuwe nummers, een frisse impuls, maar onmiskenbaar nog altijd die oude vertrouwde Stones. Zondag presteerde Giovanni van Bronckhorst met Feyenoord iets soortgelijks. Een uur lang heb ik als vanouds van zijn ploeg genoten.

Wat we in de voorbereiding al zagen, kregen we ook op Het Kasteel voorgeschoteld. Verzorgd voetbal, herkenbare patronen en de wil om aan te vallen. Er zat volop beweging in de ploeg. Spelers boden zich aan, er werd gecombineerd en er gebeurde iets wanneer Feyenoord de bal had. Vooral het samenspel op het middenveld tussen Luciano Valente en Gjivai Zechiel was een lust voor het oog. Jong, onbevangen en voortdurend op zoek naar een voetballende oplossing. De openingsgoal was dan ook geen toevalstreffer, maar het resultaat van goed voetbal. Dat belooft veel voor dit seizoen. Het deed bij vlagen zelfs een beetje denken aan de periode onder Arne Slot.

Voor rust hadden we al ruim voor moeten staan en ook na de pauze kwamen er kansen waarbij je je afvroeg hoe de bal er níét in kon gaan. De liefhebbers van onzinnige statistieken als expected goals, het aantal assists, gelopen meters, genomen corners en andere banaliteiten die vooral vertellen wat er had kunnen gebeuren, kwamen ongetwijfeld aan hun trekken. De enige statistiek die mij interesseerde, stond na negentig minuten gewoon op het bord: 0-1. Met de drie punten die het opleverde, mogen we heel blij zijn.

Een gelijkspel tegen Sparta zou volstrekt onverdiend zijn geweest. Toch zat dat er zeker in, want na ongeveer een uur gebeurde er iets wat we de afgelopen jaren helaas vaker hebben gezien. Feyenoord verloor zijn greep op de wedstrijd. Het middenveld kon de afstanden niet meer belopen en Sparta kreeg steeds meer ruimte. Door het opportunistische spel van onze stadsgenoot werd de verdediging langzaam maar zeker steeds verder naar achteren gedrukt. Giovanni van Bronckhorst probeerde met wissels het tij te keren, maar ook dat leverde een bekend patroon op. De invallers maakten Feyenoord niet sterker. Integendeel. We kwamen alleen nog maar verder onder druk te staan. Spits Ferri oogde als Flappie die vreest dat Youp eraan komt. Het is te hopen dat hij snel ontdekt waar in De Kuip het doel staat. Buitenspeler Zinhagel toonde aan dat hij behalve talent ook nog jong en onervaren is.

Op de radiozender die ik meestal aanheb, laten ze behalve The Stones ook veel andere groepen uit de jaren zestig horen. Zoals die klassieker van The Four Tops: ‘It’s the Same Old Song’. Daar moest ik zondag tijdens die slotfase aan denken. “Altijd hetzelfde oude liedje!”, schreeuwde ik wanhopig naar de televisie toen Spartaan Milan Zonneveld diep in blessuretijd de bal langs keeper Ernst in het doel kopte. Ik rekende op weer een competitiestart met puntverlies. Gelukkig werd de goal afgekeurd vanwege een duwtje. Een arbitrale beslissing waarover nog urenlang discussie werd gevoerd.

Bij mij was de opluchting groot. De winst was verdiend. Ik zag een Feyenoord met nieuw elan, dat durfde te voetballen en waar weer muziek in zit. Nu maar hopen dat dat oude liedje niet te vaak terugkomt.

Met rood-witte groet,

Hasko