Gebrek aan scorend vermogen speelt Feyenoord parten: na Ueda wordt het stil

Om te begrijpen waarom het bij Feyenoord dit seizoen zo vaak piept en kraakt, wordt er graag gewezen naar van alles en nog wat. De schrijnende fysieke gesteldheid van de selectie bijvoorbeeld. Of het tactische onvermogen om een wedstrijd eens een keer naar de hand te zetten. Allemaal waar, waarschijnlijk. Maar er is iets anders dat minstens zo hard knelt, en waar het opvallend stil over blijft: er wordt gewoon te weinig gescoord.

Wie de cijfers erbij pakt, ziet het meteen. Feyenoord leunt voor zijn goals bijna volledig op drie man: Ayase Ueda, Anis Hadj Moussa en Sem Steijn. Ueda doet het meeste werk, Hadj Moussa volgt op gepaste afstand en Steijn… die ligt er al een tijdje uit. Samen waren ze betrokken bij  driekwart van de gehele doelpuntenproductie. Dat is geen luxe, dat is afhankelijkheid.

Tegen N.E.C. liet Ueda weer zien waarom hij zo belangrijk is, net als tegen Excelsior en NAC. Maar daarna begint het grote turen. Wie volgt? Steijn doet niet meer mee dit seizoen en Hadj Moussa wordt inmiddels zo vaak opgelapt dat je je afvraagt of er straks nog iets over is om op te lappen.

En dan kom je vanzelf bij de rest uit.

Want kansen creëren is één ding, scoren is een ander verhaal. Feyenoord presteert dit hele seizoen al ondermaats als het gaat om afronden. Halve kansen, hele kansen en kansen waarvan je denkt: die kan er zelfs bij een bedrijventoernooi nog in. Tegen N.E.C. kreeg Van den Elshout zo’n bal die je eigenlijk alleen nog hoeft aan te raken. Hij bewees dat het ook anders kan. Sliti had tegen FC Volendam van anderhalve meter zijn seizoentotaal kunnen verdubbelen. Had gekund, ja.

Rendement van buitenspelers
Het probleem zit breder. Neem de buitenspelers. Daar is fors in geïnvesteerd, daar is over nagedacht, daar zijn plannen voor gemaakt. En wat staat er met nog vier wedstrijden te gaan? Zes goals en vier assists, verdeeld over een handvol spelers (Sliti, Sauer, Borges, Diarra en Sterling). Dat is mager. Zelfs als je de cijfers van Hadj Moussa meerekent, kom je nog niet aan het aantal van wat Mika Godts bij de aartsrivaal bij elkaar speelde.

Roep om goals van middenvelders
Dan het middenveld. Daar zou het ook vandaan kunnen komen, in theorie. Maar daar vertrok Timber halverwege het seizoen en verdween Steijn eerst uit beeld en later naar de ziekenboeg. Wat overblijft, doet zijn best, maar het rendement blijft achter.

Luciano Valente, Oussama Targhalline, In-beom Hwang en (laten we er een vierde bij doen) Jakub Moder? Een paar goals, wat assists, maar niets dat een tegenstander doet vrezen. Vergelijk het met andere ploegen en het verschil wordt pijnlijk zichtbaar. Bij FC Twente komt er meer van Van den Belt, Zerrouki en Hlynsson. In Amsterdam van Gloukh, Klaassen en Mokio ook. En op PSV staat geen maat. Daar schieten Saibari, Veerman en Manner er vrolijk op los alsof het een trainingsvorm is.

En dus kom je weer terug bij dezelfde vraag: wie gaat het doen?

Na Ueda en Hadj Moussa blijft het angstvallig stil. Dat zegt eigenlijk alles. Dat een speler als Jordan Bos dan ineens opduikt als eerstvolgende naam in de statistieken, zegt misschien nog wel meer. Met nog vier wedstrijden te gaan staat er genoeg op het spel. Een plek die recht geeft op de Champions League, om precies te zijn. Maar dan moet er wel iets gebeuren. Iets structureels, iets dat verder gaat dan hopen op een bevlieging, een zondagsschot of een toevallige penalty.

Wie krikt het scorende vermogen op en krijgt het vizier op tijd scherp? Want als het zo doorgaat, wordt elke wedstrijd hetzelfde verhaal. Negentig minuten spanning, een handvol gemiste kansen en hopen dat het net goed valt.