Meer dan een achternaam: Shaqueel van Persie is ons lichtpuntje

Het is geen geheim dat de sfeer rond Feyenoord de afgelopen periode allesbehalve positief is geweest. Teleurstellingen stapelen zich op, het spel roept vragen op en het geduld van supporters raakt op. Juist in zulke fases is het belangrijk om niet alleen te kijken naar wat er misgaat, maar ook oog te houden voor de schaarse lichtpuntjes die zich aandienen. En één van die lichtpuntjes luistert naar de naam Shaqueel van Persie.

Afgelopen weekend leek Feyenoord in de thuiswedstrijd tegen Sparta lange tijd op weg naar opnieuw een teleurstellende avond. Totdat Shaqueel het veld betrad. Wat volgde was bijna een perfecte invalbeurt. Met een technisch knappe afronding achter het standbeen zorgde hij voor de aansluitingstreffer en enkele minuten later liet hij De Kuip ontploffen met een weergaloze omhaal, goed voor de gelijkmaker. Zijn eerste én tweede doelpunt voor het eerste elftal van Feyenoord, in een paar minuten tijd.

Dat het uiteindelijk alsnog misging, doordat Sparta in een overtal situatie in extremis de winnende treffer maakte, zorgde voor extra frustratie. Maar één ding mag daarbij niet ondergesneeuwd raken: het lag zeker niet aan Shaqueel van Persie.

Het gaat hier nadrukkelijk niet alleen om twee fraaie doelpunten. Van Persie is pas 19 jaar oud (geboren op 16 november) en staat nog maar aan het begin van zijn carrière. Toch liet hij al eerder zien over de juiste mentaliteit te beschikken. Zijn debuut voor het eerste elftal maakte hij in De Kuip tegen Celtic in de Europa League, waar hij in de slotfase inviel. In die spaarzame minuten viel direct zijn gretigheid op: een jongen die wilde lopen, wilde jagen en vooral belangrijk wilde zijn voor het team.

In diezelfde week volgde ook zijn eredivisiedebuut tegen Telstar. Toch ging het daarna nauwelijks over zijn spel. De discussie verschoof al snel naar zijn achternaam. Er werd gesuggereerd dat hij een streepje voor zou hebben omdat zijn vader, Robin van Persie, trainer is. Ook tegen Sparta klonk dat gemopper weer toen hij werd ingebracht. Maar met zijn optreden snoerde hij die kritiek op sportieve wijze de mond.

Natuurlijk, hij zal het nog veel vaker moeten laten zien. Niemand beweert dat Shaqueel van Persie er al is. Maar juist daarom verdient hij vertrouwen in plaats van scepsis. Zeker als we kijken naar de huidige situatie op de spitspositie. Achter onze Japanse topspits is het magertjes. Casper Tengstedt rendeert niet zoals gehoopt en Cyle Larin verkeert momenteel ook niet in een vorm die vertrouwen uitstraalt. In dat licht is het allesbehalve onlogisch om een jonge spits met potentie kansen te geven.

Van Persie droomt ervan om belangrijk te worden voor Feyenoord, om te scoren in een volle Kuip en om het Legioen iets terug te geven. Afgelopen weekend liet hij zien dat die droom geen loze woorden zijn. Dat het verlies zo laat alsnog kwam, zal voor hem extra pijnlijk zijn geweest.

Daar komt nog bij dat er na afloop geluiden rondgingen dat ESPN hem had gevraagd voor een interview, maar dat hij dit zelf weigerde omdat het merendeel van de vragen waarschijnlijk over zijn vader zou gaan. Dat is veelzeggend en eigenlijk ook triest. Een jongen die net twee schitterende doelpunten maakt, maar zich bewust is van het frame waarin hij geplaatst wordt.

Misschien is het tijd dat wij als supporters daar ook eens bij stilstaan. In moeilijke tijden zoeken we vaak naar zondebokken, maar vergeten we soms om dit soort talenten en momenten juist te omarmen. Shaqueel van Persie is geen oplossing voor alle problemen, maar wel een lichtpunt dat Feyenoord vooruit kan helpen als we hem de ruimte geven om te groeien.

Laten we die gretigheid koesteren. Laten we dat lef belonen. En laten we hopen dat we nog vaak mogen zingen in De Kuip:

Ohhh Shaqueel van Persie…
Ohhh Shaqueel van Persie.