Voor "U-U-Uli’ van Gobbel betekende de UEFA Cup op het eind nóg een prijs erbij

Het is dit voetbalseizoen precies 25 jaar geleden dat Feyenoord de UEFA Cup won. Het roemruchte elftal van trainer Bert van Marwijk flikte het onverwachte door na een geweldige serie wedstrijden de finale in de eigen Kuip te halen en die op 8 mei 2002 ook te winnen (3-2 tegen Borussia Dortmund). Feyenoordmagazine Hand in Hand blikt deze jaargang terug op die historische prestatie. In aflevering 2 praat Ulrich van Gobbel - ook wel Uli genoemd - over zijn laatste wedstrijd, uit tegen Bayern München, toen Feyenoord dat seizoen nog in de Champions League uitkwam. Gert Onnink van Hand in Hand magazine van De Feijenoorder ging met Ulrich Van Gobbel in gesprek

Blijven staan, niet achteruit lopen.” Langs de lijn van het hoofdveld op Varkenoord klinkt deze zaterdagmiddag een luide stem. “Hoog, hoog, houdt de lijn, houdt de lijn”, gaat de man op de bank verder. Het is Uli van Gobbel, assistenttrainer van Feyenoord onder 19, maar bij het Legioen vooral bekend als ‘U-U-Uli’, de pijlsnelle verdediger uit de jaren negentig van de vorige eeuw.

De talentvolle jeugd van Feyenoord speelt in de schaduw van De Kuip tegen de leeftijdgenoten van Champions League-winnaar Paris Saint-Germain. De Rotterdamse jonkies staan bij de rust met 2-1 voor. Van Gobbel coacht ook na de onderbreking fanatiek door. Hij geeft na een geslaagde aanval complimenten aan Tim de Koning en steekt twee duimen omhoog.

Vlak voor tijd maken de Fransen 2-2, in de extra tijd is er een enorme mogelijkheid voor Ilai Grootfaam. Zijn stift is de kans op 3-2, maar de bal gaat er niet in. Ongeloof op de Rotterdamse bank en bij Van Gobbel, die na afloop opvallend nuchter is. “Ach ja, het is all in the game, hè?” De vriendschappelijke partij biedt voldoende handvaten voor het nieuwe seizoen van de Feyenoordtalenten.

Twee dagen later, in de kantine op Varkenoord, neemt Ulrich van Gobbel plaats aan het raam. Met een blik op het besloten oefenduel FeyenoordWesterlo laat de 55-jarige Bredanaar zijn licht schijnen over de club die zijn club werd en over het seizoen waarin het laatste grote internationale succes werd behaald: de UEFA Cup in 2002.

Voor Van Gobbel werd dat ook zijn laatste jaar als speler. Een ontmoeting in de Champions League, uit bij Bayern München, werd in oktober 2001 zijn allerlaatste wedstrijd. Feyenoord ontmoette de Duitse recordkampioen in het Olympiastadion, waar Nederland in 1988 Europees kampioen was geworden maar wat tegenwoordig is omgetoverd tot een openlucht pretpark.

Thuis in De Kuip had Feyenoord nog knap met 2-2 gelijkgespeeld, door doelpunten van Pierre van Hooijdonk en Jon Dahl Tomasson. In de uitwedstrijd moesten de Rotterdammers het stellen zonder Van Hooijdonk en Ferry de Haan die tegen Sparta Praag allebei een rode kaart hadden gekregen en geschorst waren.

Van Gobbel staat op 23 oktober 2001 aan de aftrap in München, terwijl hij eigenlijk niet fit is. “Ik had last van mijn heup, dat had ik al veel langer. Ik ben bij verschillende dokters geweest, zelfs in Suriname, maar het hielp niet. Met die heup zat het niet goed.”

Tot overmaat van ramp is de verdediger deels schuldig aan de 1-0. Een kopbal van Samuel Kuffour zeilt via Van Gobbel tegen de touwen achter doelman Edwin Zoetebier. “Het was mijn allereerste eigen doelpunt; ik had nog nooit in eigen doel gescoord”, zegt Van Gobbel. “Als ik daar 100 procent fit was geweest, dan was die bal er nooit ingegaan. Ik stond gewoon niet goed.” Feyenoord komt door Johan Elmander op 1-1, maar Bayern maakt snel daarna 2-1 door Roque Santa Cruz. In de rust voelt Van Gobbel dat het 

‘Ik ben bij verschillende dokters geweest, zelfs in Suriname, maar het hielp niet’
einde van zijn loopbaan nadert. “In de kleedkamer keken verzorger Gerard Meijer en ik elkaar aan en we dachten hetzelfde: het is over.” Hij wordt gewisseld en maakt plaats voor Christian Gyan, een andere - inmiddels overleden - clubheld.

 “Ik heb in die tijd nog heel veel op 60 tot 70 procent gespeeld, maar op een gegeven moment ging het echt niet meer.” Van Gobbel moet afhaken en komt de rest van het seizoen niet meer in actie. Toch beschouwt hij de UEFA Langs de lijn met Uli. De 55-jarige Surinaamse prijzenpakker kan trots zijn op zijn loopbaan als speler en jeugdtrainer. Cup als een van zijn prijzen, waaraan hij zeker een bijdrage heeft geleverd.

“Soms moet het zo lopen”, verzucht hij bijna 25 jaar later op Varkenoord. “Iedereen heeft zijn rol in het leven, zeggen ze weleens. Ik moest stoppen, maar ben andere dingen gaan doen. Ik ben in Suriname geweest, heb daar veel cultuur gesnoven. Het heeft me ook nieuwe dingen gebracht.” De speler werd jeugdtrainer. “Bij ons thuis hing een bordje aan de muur met daarop de tekst ‘wie goed doet, goed ontmoet’. Misschien was dat wel mijn rol in het leven: het voetbal overbrengen op de jeugd.”

Feyenoord verliest de wedstrijd in München met 3-1, omdat Santa Cruz vlak voor tijd na een snelle counter zijn tweede treffer maakt. De Rotterdammers kloppen daarna in De Kuip nog Spartak Moskou (2-1) en halen zo alsnog de UEFA Cup als reddingsboei.

Twee keer kampioen
Ook al maakt Uli van Gobbel de succesreeks tegen Freiburg, Glasgow Rangers, PSV, Internazionale en Borussia Dortmund niet meer mee als speler; hij kan terugblikken op een geweldige loopbaan met veel zilverwerk. Met Feyenoord werd hij twee keer landskampioen, won vier keer de KNVB beker en tweemaal de Supercup die later Johan Cruijff Schaal is gaan heten. Met Galatasaray wordt Uli kampioen van Turkije; hij wint er ook een keer de Turkse beker.

‘Met 17 jaar ging ik naar Willem II en op mijn 20ste speelde ik met Feyenoord mijn eerste bekerfinale’

Van Gobbel werd in 1971 geboren in Paramaribo, maar verhuisde op zeer jonge leeftijd van Suriname naar Nederland. “Ik was 11 jaar toen ik bij v.v. Bavel ben begonnen”, diept hij zijn eerste stappen op het voetbalveld op. “Met 17 jaar ging ik naar Willem II en op mijn 20ste speelde ik met Feyenoord mijn eerste bekerfinale.” 

De Rotterdammers winnen die eindstrijd in juni 1991 in De Kuip met 1-0 van FC Den Bosch. Twee jaar later is de immens populaire Van Gobbel onderdeel van het ‘Appie Happie-elftal’ van trainer Willem van Hanegem, dat na een bizar competitieslot alsnog de titel pakt. PSV was punten gaan morsen en ineens kwam Feyenoord weer in de race. Er wachtten in mei 1993 nog twee uitwedstrijden, bij tweemaal winst wachtte de felbegeerde Schaal.

“Bij MVV uit maakte ik een perfecte sliding op de doorgebroken Erik Meijer. John de Wolf liet weer eens zijn mannetje lopen; ik moest erachteraan”, lacht Van Gobbel. De tackle levert de thuisploeg een strafschop op, die Roberto Lanckohr tegen de paal schiet. Het blijft 0-0 en later zorgen József Kiprich na een slalom en Regi Blinker voor 0-2. Van Gobbel krijgt voor zijn ingreep een gele kaart van scheidsrechter Dick Jol, waar hij zelfs even nog vreesde voor rood. “Maar daardoor miste ik wel de kampioenswedstrijd bij FC Groningen.”

In het voorjaar in 1999 staat Van Gobbel wel op het veld als Feyenoord kampioen wordt. In De Kuip tegen NAC wordt het 2-2 en is de titel een feit. Van Gobbel zorgt voor de assist op de 2-1 van Julio Ricardo Cruz. “We stonden een straatlengte voor. We hadden een geweldige ploeg, met Van Gastel, Van Wonderen en noem maar op. Ze hebben het tegenwoordig over hoog druk zetten; dat deden wij toen al. We waren in april al kampioen”, zegt Van Gobbel, die met zijn ploeggenoten weer naar de Coolsingel mocht.

De twee landstitels staan prominent op de lange cv van de rappe verdediger, maar als zijn hoogtepunt noemt hij het halen van het Nederlands Elftal. “Dat is voor mij toch het hoogste. Ik heb meegedaan op het WK van 1994 in Amerika.” In het openingsduel tegen Saudi-Arabië (2-1 winst door kopbaldoelpunt van Gaston Taument) staat hij in de basis. Van Gobbel komt uiteindelijk tot acht interlands. “Dat hadden er veel meer moeten zijn”, vindt hij.

Vandaag de dag is hij assistent-trainer op Varkenoord, waar er volgens Van Gobbel weer een talentvolle generatie zit aan te komen. Hij wil niet te veel op namen ingaan, maar noemt wel Ilai Grootfaam en Tim de Koning. “Maar er zijn er nog veel meer”, belooft hij alvast.

Schuilt er in Ulrich van Gobbel wellicht ooit een toekomstige trainer voor Feyenoord 1? “Ik zou geen nee zeggen, maar voorlopig houd ik het bij de jeugd.” Wel kondigt hij aan dat hij assistent-bondscoach wordt van zijn geboorteland Suriname. “Als assistent van Henk Fraser, dat is goed te combineren met Feyenoord. We hebben het er al over gehad.” Met de ‘Natio’ naar het WK van 2030 dan? “Dat zou heel mooi zijn.”

Van Gobbel laat terloops vallen dat hij - met verschillende onderbrekingen, weliswaar - alweer bijna 25 jaar bij Feyenoord zit. Niet alleen 10 seizoenen als speler, maar inmiddels ook 14 jaar als trainer. Het maakt ‘U-U-Uli’ een clubicoon die in zijn loopbaan vele successen behaalde en van zijn generatie de grootste prijzenpakker mag worden genoemd. Voor de verdediger betekende de UEFA Cup van 2002 op het einde nóg een beker erbij.

SPELER:
Naam: Ulrich (Uli) van Gobbel, speler van Feyenoord in 2001 
Leeftijd: 55 jaar
Huidige functie: assistent-trainer Feyenoord onder 19 
Clubs: Willem II, Feyenoord, Galatasaray, Southampton, Feyenoord
Prijzen met Feyenoord: landskampioen in 1993 en 1999, UEFA Cup in 2002, KNVB beker in 1991, 1992, 1994 en 1995 en Johan Cruijff Schaal in 1991 en 1999
Interlands: 8 keer voor het Nederlands Elftal, met onder meer het WK van 1994

Dit interview met Ulrich van Gobbel is afkomstig uit de nieuwste editie van Hand in Hand, het magazine van De Feijenoorder. Meer interviews, achtergrondverhalen en alles rondom Feyenoord lees je in het volledige magazine.