Column • De Rijen Sluiten

De transfermarkt is eindelijk gesloten. Voor de één een verschrikkelijke periode, voor de ander een periode om naar uit te kijken en te hopen dat ze zelf een podium kunnen pakken door als eerste iets nieuws te kunnen brengen. Zoveel geruchten, nieuwtjes, 'bijna-nieuwtjes' en fabels – vooral veel fabels. Uiteindelijk hadden we met de komst van onze nieuwe technisch en algemeen directeur misschien andere resultaten verwacht, maar feit is dat de transferwindow eindelijk gesloten is. Helaas blijft die in Saudi-Arabië nog enkele dagen doorlopen. We moeten dus nog even in onzekerheid zitten of we onze beste en meest dreigende aanvaller gaan kwijtraken zonder een versterking te kunnen terugkopen. Wat een verschrikking zou dat zijn…

Maar laten we ervan uitgaan dat Rigaux verstandig is, die woestijnratten met heel veel geld even een jaartje parkeert en zegt dat ze na dit seizoen mogen terugkomen met een nog grotere zak geld. Want we gaan ervan uit dat we het met déze selectie en met déze spelers gaan doen dit seizoen. Niet moeten doen, maar gáán doen!

Een seizoen dat alweer vier wedstrijden onderweg is en waarin we alweer vier dure punten hebben verspeeld. Dit lijkt er ook een beetje bij te horen: structureel achter de feiten aanlopen blijkbaar. Maar deze eerste tik moeten we toch even incasseren. De spelers, de technische staf en de directie hebben namelijk onze onvoorwaardelijke steun nodig. Het is tijd om de rijen te sluiten.

Geen supportersschare ter wereld bezit zoveel pure passie, loyaliteit en de kracht om een elftal boven zichzelf te laten uitstijgen. Maar de laatste tijd is er soms een ander, killer geluid te horen. Het is het geluid van de 'transfervinkjes', het eindeloze analyseren op de vierkante centimeter en een pijnlijke interne verdeeldheid. Juist omdat wij de beste achterban van het land zijn, moeten we die negatieve spiraal nu zo snel mogelijk doorbreken.

De recente gebeurtenissen rondom het vuurwerk in Leeuwarden en de daaruit voortvloeiende straffen vanuit de club hebben toch een wig in de supportersschare gedreven. De media dragen hier ook maar al te graag aan bij. Waar we vroeger als één blok stonden, heerst er nu toch een soort van verdeeldheid. Maar laten we ons niet uit elkaar drijven. Een onderlinge strijd vreet onze eigen club van binnenuit op, en hierdoor verliest het Legioen zijn grootste kracht.

Onderling gezeur lost niets op en datzelfde geldt voor het geouwehoer over de transfermarkt. De markt is nu definitief gesloten. De handtekeningen zijn gezet. Dit is de selectie. Dit zijn onze mannen. Met déze spelers gaan we de Eredivisie in en betreden we het miljoenenbal van de Champions League. Elke speler die het prachtige rood-witte shirt aantrekt, verdient onze totale, onvoorwaardelijke steun. Het Legioen heeft het unieke vermogen om van gemiddelde voetballers absolute helden te maken, puur door ze over de streep te schreeuwen. Laten we die energie weer massaal op het veld richten.

Rust en eenheid in de hele club zijn zeker nu cruciaal. Eenhoorn en Rigaux dragen de loodzware verantwoordelijkheid om de club verder te professionaliseren in een oververhitte voetbalmarkt. Een directie kan pas écht daadkrachtig besturen als ze de steun van de achterban voelt, in plaats van een verdeeld en morrend Legioen.

Laat De Kuip weer die onneembare vesting worden waar geen enkele club ter wereld graag naartoe reist. Geen onderlinge strijd, geen fluitconcerten, maar zevenennegentig minuten lang een overweldigende orkaan van eenheid. Laten we de sjaals weer straktrekken en als één man achter de club gaan staan. De rijen sluiten, de borst vooruit en de stembanden schor. Hand in hand, Kameraden, want alleen als één front zijn we zowel thuis als uit absoluut onverslaanbaar. Dat laten we komende week al zien in Camp Nou, als Barcelona zal worden overspoeld door het Legioen.

Rood-witte groet,

Roeland