Column • Een overwinning met een rouwrandje

Wat moet je als columnist nou schrijven na zo’n frustrerende zondagmiddag? Zelfs ChatGPT wist het niet. Denk nou niet dat ik mijn columns door AI laat schrijven. Dat kan ik zelf wel. Maar ik had inspiratie nodig. Ik zat er even helemaal doorheen.

Hoeveel columns ik in de loop der jaren heb geschreven waarin wangedrag van Feyenoord-supporters aan de orde kwam weet ik niet. Gelukkig minder dan het aantal waarin ik lovend was over Het Legioen. Wie oud-spelers van de club spreekt, hoort steevast dat ze nog altijd diep onder de indruk zijn van de steun die ze van de supporters kregen. Wat ze vooral is bijgebleven, is de enorme omvang van de aanhang bij uitwedstrijden. Want waar de club ook komt, het uitvak zit bijna altijd vol en het gezang overstemt meestal het geluid van het thuispubliek. Helaas ging het daarbij ook geregeld mis, zowel buiten de stadions als binnen. Het heeft de club al heel wat forse boetes opgeleverd en verboden om uitsupporters mee te nemen naar Europese wedstrijden.

Wat zondag gebeurde was een nieuw en absoluut dieptepunt. Een schande. Je vraagt je af wat die jongelui in het uitvak bezielde. Geen enkele reden rechtvaardigt deze misdragingen. Met deze hersenloze vuurwerkactie benadelen ze alleen maar hun eigen club. Eigenlijk zou ik deze column zwart moeten lakken. Want het is een zwarte bladzijde in de geschiedenis van Feyenoord. Er vielen zeven gewonden onder de Cambuur-supporters. Het is nu wachten op de straf van de KNVB. En welke clubs die we straks in de Champions League loten zullen weigeren om nog supporters van Feyenoord te ontvangen?

Na afloop sprak niemand meer over het vertoonde spel. Dat is eigenlijk ook onbelangrijk. Maar laat ik er toch een paar woorden aan wijden. Want in de twaalf minuten voordat de “supporters” zich misdroegen speelde Feyenoord uiterst belabberd. Thuisclub Cambuur had een duidelijk veldoverwicht. Pas na de onderbreking van een half uur kwam er wat lijn in ons eigen spel. Waarschijnlijk dankzij Sipke Hulshoff, want ik zag hem in die periode driftig praten en gebaren richting de spelers. Met als resultaat een mooie 0-4 voorsprong bij rust.

Bij zo’n stand hoor je als supporter tevreden achterover te kunnen leunen en je alleen nog af te hoeven vragen hoeveel het uiteindelijk zal worden. Maar wie Feyenoord de laatste tijd volgt, weet inmiddels dat zelfs een ruime voorsprong geen reden is om rustig te gaan zitten. Weer zakte de ploeg in het laatste halfuur in elkaar. Ik voorspelde de tegengoal al ver voor die daadwerkelijk viel. Helaas bleek deze zwartkijker gelijk te krijgen toen Cambuur voor de tweede keer scoorde. Ineens keek ik naar een ploeg die de wedstrijd allang had moeten beslissen, maar uit handen gaf en slechts ergernis wekte. Met een rechtsbuiten die weigert over te spelen, een rechtsbuiten van 4e-klasseniveau en een nieuwe spits die de volgende miskoop lijkt. Ze zeggen dat je Ferri tijd moet gunnen, maar als het er niet in zit kan het er ook nooit uitkomen.

Dus ja, Feyenoord heeft drie punten. Met 2-5 gewonnen. Op papier een prima resultaat. Maar voetbal beleef je niet op papier en de werkelijkheid is dat het niet prima was. Niet in het uitvak en niet op het veld. Het was een overwinning met een rouwrandje.

Met Rood/Witte groet,
Hasko