Column • Feyenoord wankelt als een toren van Jenga

Op het moment dat in een zonovergoten Rotterdam duizenden het feest van de jaarlijkse marathon vierden, stortten in Nijmegen elf Feyenoorders buiten adem ter aarde. De gelijkmaker in de 97e minuut, luttele seconden voor het eindsignaal, is tekenend voor dit teleurstellende seizoen.

Het zit ook niet mee. Natuurlijk had scheidsrechter Gözübüyük rood moeten geven aan Philip Sandler nadat deze de doorgebroken Ueda ten val bracht. Dat dat onopzettelijk gebeurde is niet relevant, Ueda was doorgebroken en op weg naar het doel.

Aanvankelijk floot Gözübüyük zelfs helemaal niet. Dat was al gek. De VAR sommeerde hem naar het scherm te komen. Er was geen andere beslissing mogelijk dan een vrije trap iets buiten de zestien en rood voor Sandler. Maar met het geven van een vrije trap en een gele kaart maakte Gözübüyük ter plekke een nieuwe spelregel. Hi-ha-höndelül.

Het zou te makkelijk zijn het zoveelste puntenverlies enkel hieraan op te hangen. Met een overwinning had Feyenoord meer gekregen dan het verdiende. Wat zich ruim voor de winterstop al aftekende en daarna voortzette, kreeg gisteren een logisch vervolg: Feyenoord wankelt als een gammele toren van Jenga.

Er is geen sprake van een plotselinge ineenstorting, maar van een geleidelijke neergang. Al maanden sleept Feyenoord zich inspiratieloos en krachteloos van wedstrijd naar wedstrijd. Onze trainer zit erbij en kijkt ernaar. In de dagen voor de wedstrijden lacht hij, maakt hij grapjes en deelt hij bloemen uit. Na elke wedstrijd sneert hij sjagrijnig naar een speler of naar de supporters, een andere keer naar de tegenstander, dan weer heeft hij het gemunt op de arbitrage en een andere keer op de pers. Het ligt aan iedereen behalve aan hem.

Intussen zitten we al maanden te kijken naar niets, wordt het voetbal met de week beroerder en is onze riante voorsprong op de achtervolgers als sneeuw voor de zon verdwenen. NEC staat op één punt, FC Twente op twee en de aartsrivaal op vier. We zijn de tweede plaats nog niet kwijt, maar niemand kan verrast zijn als dit gebeurt.

Waar zelfs de zwaarste seizoenen in de jaren tachtig altijd nog wel een paar lichtpuntjes kenden, is dit seizoen een aaneenschakeling van ellende. We hebben nog niet één echt goede wedstrijd gezien. Hooguit incidenteel een wedstrijd die 'wel aardig' was, maar niet één waarin Feyenoord fris en onbevangen voetbalde. We zitten als verdoofd te kijken naar een dolend elftal. Zonder zelfvertrouwen, zonder spelvreugde. Steriel en zonder ziel.

De spelers valt weinig te verwijten, de trainer en de technisch directeur alles.
Wie heeft bedacht dat Raheem Sterling en St. Juste Feyenoord zouden versterken? Robin van Persie waarschijnlijk. Wie heeft ze gehaald? Dennis te Kloese. Als zij hun werk goed hadden gedaan, hadden zij geweten dat Sterling een conditionele achterstand heeft zo groot als de Euromast en dat hij die in de korte tijd die Feyenoord rest nooit meer zal inlopen. St. Juste heeft in de afgelopen drie seizoenen meer wedstrijden gemist dan hij heeft gespeeld. Die lijn zet hij bij ons moeiteloos voort.

Al die blessures. Gék word je ervan. Vorig jaar zei Robin van Persie kort na zijn aanstelling als trainer van Feyenoord dat de oorzaak van de tsunami aan blessures onder zijn voorganger, was gevonden. Wat die oorzaak was, hield hij voor zich. Het bleek allemaal lulkoek, want dit seizoen hebben we nog meer blessures dan toen en nog steeds is onduidelijk hoe dat komt. Wat krijgen onze spelers op 1908 te eten? Hondenbrokken? En trainen ze daar op beton?

Al het hele seizoen worden er hulptroepen ingevlogen. Van uitgerangeerde spelers, oud-trainers tot medisch experts. Afgelopen week werd bekend dat na Dick Advocaat en Cor Pot nu ook Casper van Eijck de club komt helpen. Nog even en Feyenoord gaat op zoek naar de telefoonnummers van oud-clubarts Max Abarbanel en wonderdokter Dick van Toorn.

Feyenoord grijpt terug op het verleden om de club in de beslissende fase van dit seizoen te behoeden voor een ramp. Die keuzes lijken eerder ingegeven door paniek dan door visie. Behalve de technische en medische staf diskwalificeert de directie hiermee vooral zichzelf.

Frans