Column • Soms zit de schoonheid van voetbal juist in het ontbreken ervan
"Wat moet je dáár nou doen?", zegt mijn oud-collega Ruud verbaasd, als ik hem vertel dat ik in december met mijn oudste zoon naar Grimsby ga. Ruud kent de Engelse kustplaats goed, want zijn echtgenoot Mark komt er vandaan en zij komen er nog geregeld voor een bezoek aan Marks moeder.
"Wij gaan een paar wedstrijden bezoeken van Grimsby Town."
Ruud is er stil van. Hij heeft niks met voetbal.
Wat bezielt iemand om met zijn zoon de kerstdagen door te brengen in het troosteloze Grimsby? Of, zoals vorig jaar met mijn jongste zoon, in het zo mogelijk nog troostelozer Southampton?
Heel simpel: voetbal. Voetbalcultuur vooral.
Als in Nederland de competitie stilligt, moet je als voetbalverslaafde toch ergens anders je shot halen. Nergens kan dat beter dan in Engeland of Schotland. Daar is het een mooie traditie júist op Boxing Day, onze Tweede Kerstdag, en rond de jaarwisseling te voetballen.
Waarom Grimsby Town? Ik heb, herstel: hád, niks met die club. De enige reden dat mijn keuze op Grimsby Town valt, is dat die club zowel op Boxing Day als drie dagen later thuis speelt.
Even later stoot Ruud mij aan: "Wanneer zitten jullie precies in Grimsby?"
"We komen de dag voor Kerst aan en gaan de dag voor de jaarwisseling terug."
Ruuds gezicht klaart op: "Maar dan zijn wij er ook! En wanneer is dan die wedstrijd?"
"De eerste is op Boxing Day."
"Kunnen Mark en ik niet mee? Dan hoeven we tenminste niet de hele dag bij Marks moeder te zitten."
En dus gingen mijn zoon en ik op Boxing Day met Ruud en Mark, die nog nooit bij een voetbalwedstrijd waren geweest, eerst naar Blundell Park Hotel voor de pre match drinking session, brachten wij een bezoek aan de bescheiden fanshop van Grimsby Town en waren wij in Blundell Park aanwezig bij de wedstrijd Grimsby Town FC-Oldham Athletic FC.
De wedstrijd eindigde in 0-0 en we beleefden een onvergetelijke middag. Blundell Park is een oldskool Engels stadion waar nog geen 10.000 toeschouwers in kunnen en waar je met je neus op het veld zit. De noordelijke tribune is een van de oudste in Engeland. En dan die lichtmasten! Ga ze zien, kameraden, ga ze zien. Drink voor de wedstrijd een paar pints bij Blundell Park Hotel, koop een sjaal in de fanshop, brand je bek aan een pie, blus het met nog een pint, ga pissen en geniet twee uur lang van alles wat je om je heen ziet. Soms zit de schoonheid van voetbal juist in het ontbreken ervan.
Over tradities gesproken: bij Feyenoord zijn die er ook, zelfs al rolt er geen bal.
Elk jaar op 4 januari wordt bij De Kuip stilgestaan bij de sterfdag van Coen Moulijn. Afgelopen zondag voor de vijftiende keer. Zoals elk jaar was Adrie Moulijn, Coens weduwe, erbij. Ome Gerard Meijer moest zich helaas afmelden. Feyenoord werd door drie directieleden vertegenwoordigd en Ben Wijnstekers was er. Er werden bloemen gelegd, het sfeerteam van De Feijenoorder had voor deze gelegenheid een schitterend Coen-doek gemaakt (kom op Feyenoord, FREE POLSKI!) en bij de minuut stilte gaven de boys van de Noordzijde Coen een fakkelend eerbetoon. Adrie Moulijn pinkte een paar tranen weg. Op zulke momenten zie, hoor en voel je hoe die maffe club ons raakt en verbindt.
Komend weekend gaat in Nederland de bal weer rollen. Of we daar nou zo blij mee zijn, weten we zondagavond. Uit het Feyenoord-kamp bereiken ons weinig hoopgevende berichten. Het trainingskamp in Spanje viel in het water, we hebben negen geblesseerden en drie twijfelgevallen, Luciano Valente is geschorst en Anis Hadj Moussa zit bij het toernooi om de Africa Cup.
Het enige hoopgevende nieuws kwam uit Venezuela. Daar werd Maduro gearresteerd. Dat had wat mij betreft al jaren eerder gemogen, want na zijn winnende doelpunt in de klassieker van 17 april 2005 is het tussen hem en mij nooit meer goed gekomen. Ze mogen hem levenslang opsluiten en elke Fries die het zondag in zijn hoofd haalt tegen ons te scoren, mag erbij.
Frans