Column • Wij moeten onszelf een mooi einde van dit seizoen gunnen

Zaterdag mogen we weer naar De Kuip. De eerste van vier finales in de strijd om een Champions League-ticket. Met FC Groningen als geduchte tegenstander. Ondanks het onmogelijke aanvangstijdstip moeten we hopen op massale steun van het Legioen. Er staat wat op het spel.

Wie op internet rondstruint, ziet dat er bij veel supporters weinig hoop is dat Feyenoord de tweede plek in de competitie kan behouden. De resultaten van de afgelopen weken geven ook weinig reden voor vertrouwen. Van de zes wedstrijden die we sinds begin maart speelden, wonnen we er maar één, en dat was tegen kleine broertje Excelsior. De eerste helft tegen NEC gaf wel hoop op betere tijden, maar ook in die wedstrijd zagen we het elftal na een uur voetbal weer in elkaar zakken. Het lijkt geen incident meer, geen pech, maar een patroon. Het bevestigt het vermoeden dat er iets fundamenteel fout zit in de wijze van trainen en fysieke begeleiding. Hoe kan het anders dat een ploeg structureel conditioneel tekortkomt in de beslissende fase van wedstrijden?

Het zorgt voor een laag verwachtingspatroon bij de Feyenoord-supporters. Dat is ongekend. Normaal gesproken hebben die voldoende bravoure om te denken dat ze elke tegenstander de baas kunnen. Gelukkig niet op zo’n irritante manier dat ze hun club als buitenaards en onoverwinnelijk beschouwen, maar met gepaste zelfverzekerdheid. De laatste tijd is daar steeds minder van te merken. Het is tegenwoordig soms ook vrij doods in De Kuip. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het vertoonde spel. Het sprankelt niet meer, er is nauwelijks strijdlust. Dan slaat de vonk niet naar de tribunes over.

In zo’n situatie wordt gewezen naar de trainer en de technisch verantwoordelijke bestuurders. En terecht. Het spelsysteem deugt van geen kant en we zijn opgezadeld met een stel kapitale miskopen. We hebben in totaal drieënveertig (!) selectiespelers onder contract. Ondertussen staat een kind van de club, dat bij ons constant geblesseerd was, al wekenlang probleemloos voortreffelijk te keepen in Italië. Het kan maar tot één conclusie leiden: Feyenoord is doodziek, in alle geledingen. Zelfs bij de amateurs rommelt het.

Maar ook al is die kritiek terecht, helpen doet het niet. Er wordt niet ingegrepen. De verantwoordelijken blijven zitten waar ze zitten, als een lame duck. Ze houden zich aan elkaar vast, want als er ééntje de juiste conclusies trekt en opstapt, zijn de anderen ook niet meer te handhaven. Dus moeten we als supporters aan onszelf gaan denken. Kijken waar ons eigen belang ligt. Willen we volgend jaar Champions League-voetbal in De Kuip, dan moeten we gaan doen waar wij als Legioen sterk in zijn, en dat is: als twaalfde man massale steun aan het elftal geven.

Niet met trommels, zoals sommige verdwaalde nep-supporters menen. Ook niet door een man met een megafoon die elke vijf minuten onbegrijpelijke dingen schreeuwt. Nee, gewoon met de bekende Feyenoord-liederen, fraaie spandoeken, positieve aanmoedigingen en luid applaus. Zodat in de laatste twee thuiswedstrijden de ouderwetse sfeer weer terugkomt. Te beginnen zaterdag tegen FC Groningen. Want al vinden we dat trainer en bestuur moeten opstappen wegens wanprestaties, laten we dat zaterdag maar even parkeren. Als we zo graag komend seizoen die Champions League-hymne door De Kuip willen horen schallen, telt alleen een overwinning. Dus moeten we vol achter de ploeg gaan staan. Wij moeten onszelf een mooi einde van dit seizoen gunnen.

Met rood-witte groet,

Hasko