Een trivela à la Quaresma: het signaal dat Borges leeft

Toen Feyenoord afgelopen zomer Borges, de Portugese buitenspeler, voor zo’n 10 miljoen euro overnam van FC Porto, was de reactie vanuit Portugal niet mals. Porto-supporters bestormden het internet met opmerkingen als: “Blij dat we van hem af zijn”, “Ongelooflijk dat we hier zoveel geld voor kregen” en “Succes ermee.” Het oordeel leek al geveld voordat Borges überhaupt een bal had geraakt in De Kuip.

Maar misschien is het juist nu tijd om even gas terug te nemen. Moeten wij niet gewoon koesteren wat we hebben?

Ja, het bedrag dat Feyenoord voor hem betaalde en de directe rendementen tot nu toe zijn nog niet wat iedereen ervan verwachtte. Maar laten we eerlijk zijn: we hebben dit vaker gezien. Buitenspelers hebben tijd nodig. Denk aan Luis Sinisterra en Igor Paixão. Ook zij moesten wennen aan de intensiteit, het systeem en de verwachtingen bij Feyenoord. We weten allemaal hoe dat is afgelopen. Borges nu al langs die meetlat leggen is misschien overdreven, maar het onderstreept één ding: geduld is essentieel.

Bij FC Porto kwam Borges moeilijk uit de verf. In een ander systeem, met andere eisen, wist hij in 88 wedstrijden slechts twee keer te scoren. Dat cijfer wordt hem nu nog te vaak nagedragen. Maar ook bij Feyenoord zagen we in het begin een worstelende speler, de uitwedstrijd tegen Braga staat velen nog helder voor de geest.

De context is echter veranderd. Door de afwezigheid van Hadj Moussa tijdens de Afrika Cup kreeg Borges meer minuten, meer ritme en meer vertrouwen. En langzaam maar zeker begon hij zijn kwaliteiten te tonen. Zijn schaar, zijn favoriete actie, werd vaker succesvol ingezet. Tegen Heracles maakte hij zijn eerste doelpunt voor Feyenoord, niet zomaar eentje, maar direct Doelpunt van de Maand.

En alsof dat nog niet genoeg was, zagen we tegen FC Twente iets wat je tegenwoordig zelden ziet: een Ricardo Quaresma-achtige trivela, strak in de kruising. Natuurlijk is Borges nog lang niet zo ver en zo bepalend geweest als Quaresma, maar het was wél zo’n typische actie die je alleen ziet bij spelers met lef en flair. In een wedstrijd die totaal niet liep, was het Borges die met een moment van pure klasse Feyenoord toch nog aan een gelijkspel hielp. Dat zijn geen toevalligheden. Dat is kwaliteit.

Wat daarbij vaak wordt vergeten, is de mens achter de voetballer. Borges kreeg in september een zware klap te verwerken toen zijn oma overleed. Op zijn sociale media was duidelijk te zien hoeveel zij voor hem betekende. Dat hakt erin, zeker bij een speler in een nieuw land, onder een vergrootglas. Daarnaast gaf hij zelf in een interview in Marbella aan dat hij de druk van zijn transfersom voelt. Ook dat weegt mee.

Maar ondanks alles bleef hij knokken. Tegen Twente zagen we het: buitenom, binnendoor, tegenstanders passeren, strakke voorzetten, slimme loopacties om ruimte te creëren voor zichzelf en zijn ploeggenoten. Hij is er nog niet, laten we daar eerlijk over zijn. Maar hij laat wél zien dat hij het kan.

Borges heeft al veel kritiek moeten incasseren, misschien wel te veel. Toch bleef hij werken, bleef hij vechten. Hopelijk mag het de komende periode beter uitpakken. Dat hij dit soort momenten vaker laat zien. Dat hij zijn transfersom gaat rechtvaardigen. Dat hij Het Legioen laat genieten. En vooral: dat hij zijn spel kan spelen, op de manier waarop hij dat zelf het liefst ziet.

Borges, mostre isso a todos, rapaz!