Stadionaandeelhouders kritisch op overnameplan Feyenoord: dit is waarom

Het belooft een heet avondje te worden begin december op de aandeelhoudersvergadering van Stadion Feijenoord. Het was even rustig, maar sinds de aankondiging dat Feyenoord het stadion wil overnemen, gaan de partijen weer rollebollend over straat.

Terwijl het stadion een beroep doet op de clubliefde van de aandeelhouders, vinden zij op hun beurt dat de bestuurders naar buiten treden met halve waarheden. In het belang van de club zegt de een, maar dat is niet direct in het belang van het stadion, zegt de ander. In de publieke opinie krijgen de aandeelhouders ervan langs en wordt gezegd dat zij de eenwording gijzelen met hun halsstarrige gedrag over zitrecht. Feyenoord moet vooruit en die aandeelhouders moeten daarvoor aan de kant, toch? Maar wie zijn deze aandeelhouders en waarom zijn de verhoudingen zo verstoord? 1908.nl zocht uit waarom het niet zo botert tussen de partijen en stuitte op drie hoofdredenen.

Aandeelhouders
Allereerst, wie zijn deze mensen? De aandelen van het stadion werden begin jaren dertig uitgegeven aan de financiers die De Kuip mogelijk maakten. Een deel ervan is in handen van Feyenoord, maar het merendeel wordt bezit door erfgenamen en rechtsopvolgers van de oorspronkelijke geldschieters. Voor de meesten is dit een emotioneel aandeel, dat al vele jaren binnen de familie huist. Niet iedereen houdt zijn aandeel vast, waardoor deze ook worden verhandeld. Er zijn dus ook mensen die vanuit hun supporterschap een aandeel hebben aangeschaft tegen de op dat moment geldende waarde.

Zij hebben met elkaar gemeen van Feyenoord te houden. En van De Kuip. Dat er een beroep wordt gedaan op hun clubliefde is te verwachten en velen zijn daartoe bereid. Alleen niet op basis van een verhaal waarbij men de verteller moet geloven op zijn blauwe ogen. Een groot gedeelte van de aandeelhouders heeft zich vereniging in de Vereniging Aandeelhouders Stadion Feijenoord (VASF), dat namens hen de gesprekken voert.

Perspectief voor stadion
Grootste pijnpunt betreft het perspectief voor De Kuip. In zijn voorstel schetst Feyenoord een beeld dat het wil investeren en daarmee toekomst ziet in het iconische stadion. Tussen de regels betreffen deze investeringen het inlopen van achterstallig onderhoud en wordt alleen het broodnodige gedaan om het stadion nog negen jaar in de lucht te houden. Wat daarna gebeurt, is onduidelijk, of wil men niet zeggen.

Voor de VASF is dat onvoldoende. Zij vragen een langetermijnvisie. Dat Feyenoord als enige reddingsboei van het stadion naar voren wordt geschoven, wordt eveneens in twijfel getrokken. ‘Geen alternatieven voorhanden’, zo luidde de boodschap van de stadionbestuurders. De aandeelhouders wijzen echter naar een kant-en-klaar alternatief dat is aangedragen door het consortium Team de Kuip, waar de club en stadion niet over willen praten. ‘Eerst de eenwording’, zo vertelde financieel directeur Pieter Smorenburg van Feyenoord onlangs.

Daar ontstaat de impasse. Ondanks eerdere berichtgevingen, zijn er dus wel alternatieven, alleen wil men daar pas inhoudelijk over in gesprek na de eenwording. De aandeelhouders worden gevraagd om eerst de sleutels van hun huis in te leveren, om daarna te zien wat ermee gebeurt. En laten zij nou net gehecht zijn aan dit huis. Dus draait de VASF het om. Zij willen eerst een langetermijnvisie en daarna praten over de overname. Want als er dan toch sprake is van een devaluatie van de aandeelwaarde, dan wel met perspectief voor het stadion. En aangezien Feyenoord geen concreet plan heeft dat duidelijkheid geeft over pakweg de komende 50 jaar, willen zij dat de alternatieve plannen worden bekeken.

Aandeelwaarde
De discussie ‘wat-komt-eerst?’ is een, de waarde waartegen de aandelen van eigenaar moeten wisselen is dus twee.
Feyenoord heeft een voorstel gedaan van 17.000 euro op de machtige V-aandelen, waaraan zitrecht zit gekoppeld. De bezitters van deze certificaten kunnen er ook voor kiezen nog 15 jaar gebruik te maken van hun stoel, waarna ze gaan betalen. Volgens het stadion is dit een faire deal, dat wordt bevestigd door de partijen Van Lanschot Kempen en Axeco. Ook wijzen zij erop dat de aandelen ooit voor honderd gulden zijn bemachtigd. Na 88 jaar en met 17.000 euro is het wel een keer mooi geweest.

Voor de aandeelhouders is dat laatste niet relevant. Zonder deze inleg was het stadion volgens hen nooit gebouwd geweest en bovendien zijn er honderden mensen die pas later aandeelhouder zijn geworden door er eentje over te nemen. Dit is tegen prijzen van tussen de 15.000 en 30.000 euro gegaan. Kortom, niet alle aandelen bevatten oud geld. Ook de aandeelhouders hebben een waardebepaling laten doen. Volgens het gerenommeerde EY is de huidige waarde nu 30.000 euro. Dus zeg het maar, welk gerenommeerd kantoor heeft het aan het juiste eind?

Voor de aandeelhouders gaat het een brug te ver om de aandelen tegen een lagere waarde te verkopen, zolang niet duidelijk is wat er met De Kuip gaat gebeuren.

Zitrecht
Tot slot is er nog het zitrecht, want het is alom bekend dat Feyenoord graag die dure plaatsen wil gebruiken voor commerciële doeleinden. Op zich zit het gebruik van deze stoelen netjes opgesloten in het voorstel van de club. Alleen zit hier nog volop oud zeer.

Feyenoord heeft namelijk de afgelopen seizoenen geprobeerd het statutaire zitrecht eenzijdig in te perken, wat kwaad bloed heeft gezet. Aandeelhouders moesten hun eigen stoel van de club en het stadion gaan terugclaimen, en ook de introductie van de ticketing-app zorgde voor veel ophef. De VASF dreigde meermalen met een gang naar de rechter, waarna de club steeds hun keutel introk. De intenties zijn alleen niet vergeten. Hoe gaat dat straks zijn wanneer de club het stadion in handen heeft?

Ergernissen
Kortom, de aandeelhouders staan nog niet te springen. Dat de persoonlijke verhoudingen niet opperbest zijn, helpt daar ook niet bij. Er zijn veel ergernissen over en weer, die veelal zijn terug te herleiden naar communicatie en het niet nakomen van afspraken. Zo zijn er voorbeelden van weglopende mensen tijdens discussies, geen respect voor elkaars tijd bij het inplannen van vergaderingen en veelvuldige communicatie via de media in plaats van rechtstreeks. Van beide kanten is het moddergooien. Dus rijst de vraag: wie slaat als eerste een serieuze brug?