Van den Elshout: "De laatste maanden hebben mij hongerig gemaakt"

Het zijn maanden die Tobias van den Elshout (19) niet snel zal vergeten. Wat begon met zijn eerste minuten tegen Sparta Rotterdam groeide in rap tempo uit tot veel meer: zijn eerste Klassieker in De Kuip, een contractverlenging en zijn eerste basisplaats tegen N.E.C. Nijmegen. En als het aan hem ligt, blijft het daar niet bij. Dit is slechts het begin. Ilona van der Werf van Hand in Hand Magazine sprak met de 19-jarige speler.

De ochtend van N.E.C. Nijmegen – Feyenoord kreeg Tobias van den Elshout het nieuws: hij zou die dag voor het eerst in de basis starten. “Toen we de wedstrijdbespreking hadden, hoorde ik het. Daarna nam de trainer me nog even apart. Hij zei eigenlijk heel simpel: doe gewoon wat je goed kan, laat je kwaliteiten zien en hou je hoofd erbij.” Het was een moment waar hij al lange tijd naartoe had geleefd. “Het was echt heel mooi. Ik speel al vanaf mijn achtste bij Feyenoord, dan wil je maar één ding: doorbreken bij de club. Daar heb ik jarenlang voor gewerkt. Toen het zover was, voelde ik vooral heel veel trots.”

Tegen N.E.C. speelde hij op een voor hem nieuwe positie: linksbuiten. Het was even wennen, maar doordat hij veel naar binnen kon trekken, vond hij al snel de ruimtes waar hij zich als middenvelder juist het prettigst voelt. “Dat lag me wel”, blikt hij tevreden terug. “Ik denk dat ik de rol prima heb ingevuld en kijk positief terug op mijn vertoonde spel.”

Naarmate de wedstrijd vorderde, werd het vooral een duel op karakter en in de slotfase begon het steeds zwaarder te worden. “Op een gegeven moment moest ik een bal wegschieten, maar toen schoot de kramp erin. Ik kreeg de bal nog net over de zijlijn, maar toen was het wel klaar.”

Voetbalgek
De basis voor dat moment in Nijmegen werd al jaren geleden gelegd. Tobias groeide op in een echte voetbalfamilie. Voor hem was het daarom al vroeg duidelijk waar zijn dromen lagen: op het voetbalveld. “Dat was haast vanzelfsprekend. Hoe jong ik ook was, ik was altijd met de bal bezig.”

Op zijn zesde begon hij met voetballen bij HVV in zijn woonplaats Den Haag. Al snel viel hij daar op, onder meer door zijn fysieke kracht, wat hem op jonge leeftijd al onderscheidde. Tijdens een toernooi, twee jaar later, werd hij gescout door Feyenoord, het begin van een lange route door de jeugdopleiding.

Die weg verliep niet zonder de nodige wendingen. In de verschillende jeugdteams speelde hij op meerdere posities. “Bij de O11 werd ik ineens van spits naar verdediger gezet, maar dat was niet helemaal mijn ding.” In plaats van zich erbij neer te leggen, ging hij in gesprek met zijn trainer, die hem uiteindelijk de kans gaf op het middenveld, een positie die hem duidelijk beter lag. “Ik weet niet of ik er echt zestig in twintig wedstrijden maakte, zoals mijn vader nu zegt”, voegt hij met een glimlach toe, “maar ik heb het net toen wel vaak gevonden.”

Die ontwikkeling bracht hem steeds dichter bij het eerste elftal. Vorig seizoen zat hij al bij de selectie voor de bekerwedstrijd tegen PSV en maakte hij van dichtbij de Champions League-avond tegen AC Milan mee. Vooral die laatste maakte indruk, toen Feyenoord in Milaan na een 1-1 doorging. “Dat zijn wel momenten waarop je denkt: dit is het allerhoogste niveau en daar wil ik ook spelen. En de vreugde na afloop, bij zowel de spelersgroep als de supporters, was fantastisch om van dichtbij mee te mogen maken.”

Een officieel debuut bleef toen nog uit. Dat moment volgde uiteindelijk in januari van dit jaar, in De Kuip tegen Sparta Rotterdam. “Dat was echt bijzonder”, blikt hij terug. “Om mijn eerste minuten te mogen maken voor Feyenoord, dat is iets waar ik als jongen van droomde.”

Generatiegenoten
In de kleedkamer van het eerste komt hij ook bekende gezichten tegen van vroeger. Spelers als Shaqueel van Persie en Thijs Kraaijeveld maakten een vergelijkbare weg door de jeugdopleiding en beleven dit seizoen ook hun doorbraak. “We hadden het er laatst nog over. Hoe bijzonder het eigenlijk is dat we dit samen meemaken. Er gebeurt nu zoveel, maar we zeggen ook tegen elkaar: we moeten hier wel van genieten.”

Het maakt deze maanden extra bijzonder voor hem. “Thijs kent mij denk ik het beste binnen de lijnen. Ik speel al samen met hem sinds de O10. Vaak samen op het middenveld. En we hebben ook wel een klik in het veld. Om dan samen met hem daar te staan in Nijmegen, dat is wel heel speciaal.”

Linksbuiten, verdediger, spits: in zijn prille voetbalcarrière heeft Tobias al op veel posities gespeeld, maar de middenveldpositie ziet hij als zijn beste rol. “Daar kom ik het meest in mijn kracht, omdat ik daar mijn kwaliteiten kan laten zien.”

Hij typeert zichzelf als een dynamische speler die veel energie kan brengen, met een goed loopvermogen, scorend vermogen en een stevige fysieke basis. Toch ziet hij ook duidelijk waar de volgende stap in zijn ontwikkeling ligt. “Ik denk dat ik nog beter moet worden in de keuzes rond het doel: wanneer ik een bal moet afspelen, wanneer ik zelf ga en hoe ik de actie het beste kan afronden. Als dat beter wordt, dan word ik een nog completere voetballer.”

Dat hij dat scorend vermogen heeft, liet hij al vaker zien, onder meer recent nog bij het Nederlands elftal onder 19, waar hij een hattrick binnen vijftien minuten maakte. “Dat zijn mooie momenten, maar vooral ook een bevestiging dat het erin zit.”

Tussen droom en werkelijkheid
De afgelopen maanden voelen voor Tobias als droommaanden. Hij zet stappen, maakt minuten en beleeft zijn eerste echte momenten in het eerste elftal. Tegelijkertijd zit hij bij Feyenoord in een seizoen waarin niet alles vanzelf gaat. Blessures en wisselende resultaten zorgen ervoor dat de druk op de spelersgroep groot blijft in de strijd om de tweede plek.

“Juist in zulke periodes leer je hoe je als speler niet alleen met je eigen spel bezig bent, maar ook met het team. Hoe je elkaar scherp houdt, hoe je omgaat met teleurstellingen tijdens een wedstrijd en hoe je toch weer doorpakt in het volgende moment.”

Ondanks dat het moeizaam loopt bij Feyenoord, heeft Tobias het vertrouwen dat plek twee wordt veiliggesteld. Volgens hem begint dat bij de basis: hard werken. “Wat de trainer ook zegt: de ballen uit de broek werken. Als we dat brengen, komt de kwaliteit vanzelf boven. En het is aan ons om dat in die laatste wedstrijden te laten zien.”

Tot 2029
Recent verlengde Tobias zijn contract bij Feyenoord tot 2029. “Er is maar één club waar ik op dit moment wil spelen en dat is bij Feyenoord”, legt hij uit. “En de laatste maanden hebben mij alleen maar hongerig gemaakt naar meer. Ik heb echt hart voor deze club, hier wil ik doorbreken en het voelt goed dat zij dat vertrouwen ook in mij uitspreken.”

Achter die handtekening schuilt een veel groter verhaal, waarin zijn familie een belangrijke rol speelt. “Dit is niet alleen mijn succes”, geeft hij eerlijk toe. Dat besef werd extra voelbaar op het moment dat hij zijn contract tekende. Met familie en vrienden om hem heen werd het een bijzonder en emotioneel moment.

“Toen ik hen wilde bedanken, werd het me even te veel. Dan besef je ineens wat ze allemaal voor je hebben gedaan.” Zijn ouders spelen daarin een hoofdrol. Zij kennen hem als geen ander en weten precies wat hij nodig heeft, ook op momenten dat het minder vanzelf gaat. “Zij kennen mij het beste. Zonder hen had ik hier nooit gestaan.”

En natuurlijk kijkt hij ook vooruit. In zijn vrije tijd volgt hij veel wedstrijden uit de Premier League en La Liga, competities die tot de verbeelding spreken en waar hij zichzelf op termijn ook hoopt terug te zien. “Dat zijn wel competities waar je van droomt”, geeft hij toe. “Maar voor nu ligt mijn focus volledig op Feyenoord en op hoe ik ervoor kan zorgen dat ik een vaste waarde word in het team.”

Want hoe ver Tobias ook vooruitkijkt, één ding staat vast: slagen wil hij eerst in De Kuip.