Van vissersdorp naar havenstad

Tekst:  Tim Duijverman

Esmee de Graaf heeft alles wat een Feyenoordsupporter in een speler van zijn of haar club hoopt te zien. Nuchter, down to earth, hardwerkend, passie, geen woorden maar daden en strijd. Als inwoner van Spakenburg kreeg ze deze Rotterdamse mentaliteit min of meer  al mee. De 28-jarige aanvalster is vastberaden om dit seizoen met haar Feyenoord in de top drie te eindigen. Een fijn gesprek op Varkenoord is wat volgde.

Esmee de Graaf werd geboren in een rood Spakenburgs nest. “Als papa rood is dan ben jij dat ook”, zegt de rappe buitenspeelster lachend. Via een advertentie in de krant over vrouwenvoetbal bij IJsselmeervogels (De Rooien) zag ze haar kans schoon om op voetbal te gaan. Na  jaren op Sportpark De Wesmaat te hebben gespeeld, vertrok ze naar topklasser Saestum uit Zeist. Maar hoe werd ze opgemerkt als groot talent? “Ik studeerde in Zwolle voor gymjuf en daar kreeg men door dat ik veel doelpunten maakte.” Haar profdebuut in de Hanzestad bleef niet onopgemerkt bij toenmalig Oranje Leeuwinnen bondscoach Sarina Wiegman. In het voorjaar van 2018 werd ze opgeroepen voor het grote Oranje. “Ik speelde toen met bijvoorbeeld Lieke Martens, Jackie Groenen en Daniëlle van de Donk. Mijn debuut maakte ik tijdens de Algarve Cup in februari van dat jaar. Cheyenne van den Goorbergh (Feyenoord Vrouwen 1-legende) maakte toen ook haar debuut en  coorde
meteen. Ik heb uiteindelijk twee keer meegedaan.”

Avontuur in Engeland

Na drie jaar Vrouwen Eredivisie werd Esmee door West Ham United gevraagd. Nee zeggen tegen The Irons is natuurlijk geen optie en dus vertrok ze naar het oosten van Londen. “En toen woonde ik ineens in Londen, haha. Dat was wel vet! Het vrouwenvoetbal in Engeland is niet te vergelijken met dat in Nederland. Het is daar zoveel groter dan hier. West Ham is ook een volksclub net als Feyenoord, dus dat paste goed bij mij. Working class mentaliteit.” Na een mooie periode aan de Theems vertrok ze iets noordelijker om voor Leicester City te gaan spelen. Het leven in de stad van the Foxes  was wat minder levendig, maar toch had Esmee het erg naar haar zin. “Natuurlijk is Londen veel leuker, maar in Leicester en omstreken heb je veel mooie natuurparken. Ik had daar een auto en reed er regelmatig heen om lekker te wandelen.”

En toen kwam Feyenoord…

Esmee is van kinds af aan al supporter van onze club. “Mijn vader had een viswinkel hier op Zuid. Wanneer ik vrij was van school of vakantie  had dan ging ik weleens meehelpen. Dat vond ik leuk! We reden dan vaak langs De Kuip en m’n vader zei dan altijd: ‘Dit is het mooiste  stadion van Nederland. Ik hoop dat je ooit de kans krijgt om hier te kunnen voetballen.’ In die tijd had Feyenoord nog geen vrouwentak, maar ik ben heel blij dat die nu bestaat. Dat je met dit logo op je borst mag voetballen, is wel heel bijzonder. Dat gevoel hebben meerdere meiden hier bij de club.” Dit is alweer het vierde seizoen van Esmee bij Feyenoord. Begonnen als wingback aan de rechterkant, maar inmiddels op  linksbuiten in een vergelijkbare rol die publiekslieveling Peter van Vossen had. “Links of rechts maakt mij eigenlijk niet zoveel uit, zolang er maar een lijn naast me staat. Op het middenveld heb ik niet zoveel te zoeken, haha.” Ieder seizoen worden er kleine stapjes gemaakt om uiteindelijk dat ene doel te bereiken en dat is meedoen in de top drie. Esmee ziet dit seizoen al een duidelijk verschil met voorgaande  seizoenen. “Waar we voorheen de kansen niet afmaakten en dan nipt verloren, zijn we nu een stuk efficiënter. We maken daarin stappen. Iedereen staat op zijn favoriete positie en dat werpt zijn vruchten af.”

De cirkel is rond

Esmee woont samen met haar vriendin in Rotterdam. En dat is niet zomaar een plek. Ze omschrijft het als een woning met ’het mooiste  uitzicht van Nederland’, waarmee ze op De Kuip doelt. Ook heeft ze een seizoenkaart voor de mannen. “Wanneer we zelf niet spelen en ik  kan, dan ga ik lekker naar De Kuip. Bij Feyenoord geef ik drie keer per maand training aan talenten uit de regio en ben ik sinds kort gestart  bij de KNVB onder 14 om trainingen te geven aan talenten in die leeftijdscategorie. Ik heb mijn trainersdiploma en daar wil ik wat mee doen.  Het lijkt me heel tof om ooit ergens assistent-trainer te worden. Lekker op het veld bezig zijn en niet al die poespas eromheen. Daarnaast geef ik een dag in de week les op een school in Katendrecht wat ik superleuk vind om te doen. De interactie met de kinderen vind ik erg  leuk en één dag in de week geen voetbal is soms ook weleens lekker, haha.”