Column • Justin Bijlow: Eén van Ons!

In deze roerige tijden binnen onze club zou het voor de hand liggen om deze column te wijden aan de huidige zware sportieve crisis waar we inmiddels in beland zijn. Het team dat zogenaamd in de winterstop heeft achterhaald waar het fout zat, om vervolgens Sparta vier keer in De Kuip te laten scoren (onbegrijpelijk!).

Of over de clubleiding die recentelijk terecht werd afgeschilderd als een stel amateurs, omdat ze ogenschijnlijk oogkleppen op hebben en er nog heilig van overtuigd zijn dat Robin van Persie het tij nog kan gaan keren, en momenteel alles uit de kast halen om de selectie te voorzien van extra versterkingen (wat natuurlijk wel een goede zaak is, maar een frisse wind lijkt noodzakelijker). Of over het vertrek van egotripper Timber, die er vorig seizoen voor koos om toch geblesseerd naar Oranje af te reizen, om vervolgens weer vele wedstrijden bij Feyenoord geblesseerd te ontbreken, en die dit seizoen zwaar onder zijn niveau speelde en na een geforceerd conflict met Robin van Persie de club de rug toekeerde (niet voor de eerste keer) en naar het altijd gezellige en rustige Marseille vertrok.

Maar nee, daar is al heel veel over geschreven (en zal nog veel over geschreven worden). Deze column is een ode aan en een soort eerbetoon voor de in potentie beste keeper van Nederland én Feyenoorder in hart en nieren: “Eén van Ons”: Justin Bijlow.

Justin Bijlow, die vandaag 28 kaarsen op de taart mag uitblazen, is direct vanaf de wieg een echte Feyenoorder, waarbij het rood-witte bloed rijkelijk door de aderen stroomt. Door zijn vader is het Feyenoord-gevoel er met de paplepel ingegoten. Op hele jonge leeftijd startte hij met een ongekend groot talent bij Sportclub Feyenoord, waarna hij na drie jaar naar de Feyenoord-jeugdopleiding verhuisde en later naar de proftak van onze club. Vanaf jongs af aan spelen bij je grote liefde: dat is een droom die niet voor elke topsporter met een groot Feyenoord-hart in vervulling kan gaan. Maar Justin is dat wel gelukt.

Na het doorlopen van bijna alle nationale jeugdelftallen maakt hij in augustus 2017 zijn debuut in het eerste van Feyenoord. Enkele maanden ervoor had hij als reservekeeper het onvergetelijke kampioenschap in De Kuip mogen vieren. Als reservekeeper, maar zeker ook als Feyenoord-supporter. De vreugde was hierdoor ongekend.

In het seizoen 2018–2019 werd Justin door Giovanni van Bronckhorst aangewezen als eerste keeper. Daarna kwam er een periode van blessure- en corona-ellende. Blessures waar hij zelf het meest van baalde en waar hij werkelijk alles aan deed om beter en sterker dan ooit terug te komen, en dat keer op keer met hetzelfde doorzettingsvermogen en de moraal van een absolute winnaar. Zijn grote comeback maakt hij in het seizoen 2021–2022 onder Arne Slot, in het jaar dat we de finale van de Conference League haalden in Tirana. Wat een fantastisch seizoen heeft hij toen gekeept.

Het jaar erna was minstens net zo mooi, met het fantastische kampioenschap op 14 mei. Zijn vader, broer en nog veel meer diehard Feyenoord-supporters zaten zoals altijd op “zijn vak”, vak V. Justin wist niet hoe snel hij met de schaal richting zijn vak moest rennen. Vol trots toonde hij hen de schaal. Iets waar hij van jongs af aan van gedroomd had en waar op dat moment deze droom volledig werkelijkheid werd: onvergetelijk! Daarna werd er nog voor het vak geposeerd met het spandoek van zijn goede vriend en overleden Feyenoord-supporter Eric. Hele mooie en memorabele momenten.

Justin is naast een geweldige keeper ook nog eens een hele goede gozer met een groot hart. Een gewone jongen die altijd tijd nam voor de fans, aanwezig was bij eerbetonen aan overleden Feyenoord-supporters (en tevens zeer goede vrienden) en die de droom had om voor altijd bij zijn grote liefde te blijven spelen. Helaas is dat uiteindelijk niet gelukt.

In het seizoen onder Priske kreeg Wellenreuther de voorkeur en leek Justin al te vertrekken naar Engeland. Dit werd toch nog even uitgesteld. Uiteindelijk kwam hij vorig seizoen, mede door weer heel veel pech en blessureleed, tot maar acht optredens in het eerste. De allermooiste en misschien wel zijn beste wedstrijd ooit was de Champions League-kraker tegen Bayern München, waar hij met miraculeuze reddingen op wonderbaarlijke wijze zijn doel schoon wist te houden. Deze wedstrijd is de geschiedenisboeken ingegaan als een historische kraker met een absolute hoofdrol voor Justin.

Het huidige seizoen verliep helaas ook weer teleurstellend. Hij had slechts één optreden in de beker (waar hij als aanvoerder overigens weer een hele goede wedstrijd keepte). Na de wedstrijd was het weer kenmerkend voor zijn karakter dat hij als enige speler aan de zijde van Robin van Persie de terecht teleurgestelde supporters te woord stond. Want als iemand de pijn en het verdriet van de huidige sportieve crisis binnen onze club kan voelen, dan is dat Justin. Zijn Feyenoord-hart huilt, net als bij veel supporters…

En dan werd deze week ineens bekend dat hij dan toch vertrekt bij zijn eeuwige en enige echte grote liefde. Hij gaat een mooi avontuur aan in de Serie A bij Genoa, en dat is hem van harte gegund! Een mooie, karakteristieke stad in een schitterend gebied. Hopelijk doet hij het daar fantastisch en blijft hij vrij van pech en blessures. Als dat zo is, zou hij zo weer eens het Nederlands elftal kunnen gaan halen, en ook dat is hem zeker gegund. In het hedendaagse voetbal zijn er nog weinig spelers zoals Justin, die echt houden van de club waarvoor ze spelen en bijzonder trots zijn dat ze met het rood-witte logo op de borst mogen spelen.

Justin: bedankt voor al het moois dat je ons als supporters hebt gegeven en het ga je goed! Jij bent voor altijd Eén van Ons!

Rood-witte groet,
Roeland