Robin van Persie verdient meer dan alleen kritiek bij zijn afscheid

Het is officieel: de wegen van Robin van Persie en Feyenoord scheiden. Daarmee komt er een einde aan een periode die allesbehalve rustig verliep. Een periode met veel kritiek, teleurstellingen, blessures, discussies en uiteindelijk ook moeilijke keuzes vanuit de clubleiding. Toch is er één ding dat wat mij betreft niet vergeten mag worden: Robin van Persie verdient bij zijn vertrek respect.

Dat betekent niet dat alles goed is gegaan. Integendeel.

Van Persie heeft fouten gemaakt. Hij is soms eigenwijs geweest. Er zijn keuzes geweest die achteraf anders hadden gekund en er zijn wedstrijden geweest waarin Feyenoord simpelweg tekortkwam. Dat mag allemaal benoemd worden. Maar tegelijkertijd moet ook worden gekeken naar de omstandigheden waarin hij terechtkwam.

Hij nam Feyenoord over in een periode waarin het onder Brian Priske nationaal gezien niet goed genoeg draaide. Daarnaast werd de selectie maandenlang geteisterd door blessureproblemen. Op sommige momenten leek het alsof er wekelijks weer een basisspeler wegviel. Ondanks die omstandigheden wist Van Persie de ploeg uiteindelijk naar de derde plaats te leiden.

Champions League-voetbal werd vervolgens maar net misgelopen. In het tweeluik met Fenerbahçe bleek vooral de uitwedstrijd uiteindelijk fataal. Dat was een teleurstelling, zeker gezien de financiële en sportieve belangen die op het spel stonden.

Ook Europees gezien was het seizoen niet wat supporters ervan hadden gehoopt. Daar valt weinig omheen te draaien. Feyenoord heeft op dat vlak nauwelijks iets te vieren gehad. Maar in de Eredivisie heeft Van Persie wel degelijk laten zien dat hij als trainer kwaliteiten bezit.

De eerste negen competitiewedstrijden leverden liefst 25 punten op. Feyenoord stond bovenaan en speelde vaak verzorgd en herkenbaar voetbal. De uitnederlaag tegen SC Braga en de verloren thuiswedstrijd tegen PSV vormden uiteindelijk een belangrijk kantelpunt in het seizoen, maar dat neemt niet weg dat er in die periode ook genoeg positieve ontwikkelingen zichtbaar waren.

Misschien wel het grootste pluspunt van de periode-Van Persie was de aandacht voor de jeugd. Als supporters roepen we al jaren dat we meer Varkenoord-spelers willen zien doorbreken. Dat de opleiding niet alleen moet opleiden voor de toekomst, maar ook voor Feyenoord 1. Onder Van Persie kregen meerdere talenten daadwerkelijk kansen.

Zo zagen we Tobias van den Elshout en Thijs Kraaijeveld regelmatig minuten maken en indruk achterlaten. We kregen te zien dat Shaqueel van Persie, ondanks blessureleed, kwaliteiten bezit die op termijn interessant kunnen zijn voor het eerste elftal. Daarnaast zagen we met Ilai Grootfaam zelfs de jongste debutant ooit zijn eerste minuten maken in het shirt van Feyenoord. Dat zijn ontwikkelingen die niet onderschat mogen worden. Niet iedere trainer durft in een seizoen waarin de druk zo hoog is volop jeugd in te passen. Van Persie deed dat wel.

Ook het verhaal dat spelers onder hem achteruit zouden zijn gegaan verdient nuance. Natuurlijk waren er spelers die minder rendeerden of minder belangrijk werden. Maar er waren ook genoeg voorbeelden van het tegenovergestelde. Denk aan Anis Hadj Moussa, die steeds belangrijker werd voor het elftal en zichtbaar veel vertrouwen kreeg van zijn trainer. Denk aan Ayase Ueda, de Japanse spits die uiteindelijk met afstand topscorer van de Eredivisie werd en een cruciale rol speelde in het aanvalsspel van Feyenoord. Een prestatie die onder leiding van een voormalige wereldspits als Van Persie misschien niet helemaal toevallig tot stand kwam.

En misschien wel het beste voorbeeld van allemaal is Oussama Targhalline. De Marokkaanse middenvelder groeide gedurende het seizoen uit tot een van de belangrijkste schakels van het elftal. Waar hij aanvankelijk nog zoekende was naar zijn rol, veroverde hij uiteindelijk definitief een basisplaats en nam hij Feyenoord op meerdere momenten bij de hand. Ook Luciano Valente maakte in de eerste seizoenshelft, toen Feyenoord nog uitstekend draaide, een uitstekende indruk in zijn eerste seizoen bij de club.

Natuurlijk blijven de kritiekpunten bestaan. Feyenoord wist geen enkele wedstrijd tegen een ploeg uit de top zes te winnen. De concurrentie liet veel punten liggen. Het niveau van de Eredivisie was niet bijzonder hoog. Dat zijn allemaal terechte constateringen. Maar tegelijkertijd staat er wél een tweede plaats op het eindrapport. En juist die tweede plaats bleek goud waard.

Dankzij die klassering plaatste Feyenoord zich rechtstreeks voor de Champions League. Dat betekent niet alleen minimaal acht wedstrijden op het hoogste Europese podium, maar ook een financiële injectie van ongeveer veertig miljoen euro. Geld dat van enorme waarde kan zijn voor de verdere ontwikkeling van de club.

Toch bleek dat uiteindelijk niet voldoende om zijn baan te behouden. Van Persie sprak zelf uit dat hij ervan overtuigd was ook komend seizoen hoofdtrainer van Feyenoord te zijn. De komst van technisch directeur Dévy Rigaux en algemeen directeur Robert Eenhoorn veranderde de situatie echter volledig.

Beiden kondigden bij hun aantreden al aan dat er een grondige evaluatie van het seizoen zou volgen. Daarbij werd al voorzichtig duidelijk gemaakt dat de positie van Van Persie niet vanzelfsprekend was. Uiteindelijk besloten Rigaux en Eenhoorn samen om een nieuwe koers te varen en met een schone lei te beginnen. Dat is hun goed recht. Sterker nog, vanuit hun positie is het een keuze die prima te begrijpen valt. Iedere nieuwe directie wil de ruimte hebben om haar eigen visie door te voeren en haar eigen mensen aan te stellen.

Maar los van die beslissing blijft voor mij één conclusie overeind staan. Robin van Persie is en blijft een clublegende. Niet omdat hij een perfecte trainer was. Niet omdat hij Feyenoord naar prijzen heeft geleid. Niet omdat alles succesvol verliep.

Maar omdat hij als speler ongelooflijk veel voor deze club heeft betekend. Omdat hij op een moeilijk moment instapte toen Feyenoord hem nodig had. Omdat hij anderhalf seizoen lang zijn uiterste best heeft gedaan om de club vooruit te helpen. En omdat hij, ondanks alle kritiek, ook een aantal belangrijke fundamenten heeft gelegd voor de toekomst.

Daarom verdient hij geen afscheid vol verwijten, maar een afscheid met respect.

Robin, bedankt voor je inzet, je betrokkenheid en je tijd bij Feyenoord. Veel succes in de toekomst, waar die ook mag liggen.