Sterling bij Feyenoord: van stunttransfer tot pijnlijke misrekening

De komst van Raheem Sterling naar Feyenoord in februari 2026 voelde als een regelrechte sensatie in de Eredivisie. Een viervoudig Premier League-kampioen, jarenlang een van de gevaarlijkste vleugelaanvallers van Europa, streek neer in De Kuip.

De verwachtingen waren direct torenhoog. Dit was geen gewone versterking, maar een speler die het verschil moest maken in de jacht op de tweede plek en het bijbehorende Champions League-ticket. Feyenoord plaatste zich uiteindelijk voor het miljoenenbal, maar van het zogeheten ‘Project-Sterling’ kwam weinig terecht.

Feyenoord betaalde geen transfersom, omdat Sterling transfervrij was na zijn vertrek bij Chelsea. Van een kosteloze deal was echter geen sprake: de investering zat in zijn salaris. De Engelsman tekende tot 30 juni 2026 en verdiende naar verluidt in twintig weken ruim zes ton.

Binnen de club werd zijn komst gezien als buitenkans: een speler van dit kaliber komt normaal gesproken niet naar Rotterdam. Trainer Robin van Persie zou een doorslaggevende rol hebben gespeeld om de speler te overtuigen naar de Eredivisie te komen. Dat Sterling al meer dan een jaar geen volledige wedstrijd had gespeeld, werd niet als onoverkomelijk gezien.

Stunttransfer
De hype rondom zijn komst was enorm. Supporters zagen beelden voor zich van de Sterling uit zijn beste jaren bij Manchester City, met snelheid, dribbels en beslissende goals. Van Persie sprak openlijk zijn vertrouwen uit en benadrukte dat Sterling wedstrijden kon beslissen. Precies wat Feyenoord nodig had. In de media werd breeduit gesproken van een stunttransfer. Voor Sterling zelf was het een kans om zijn carrière nieuw leven in te blazen. Zelfs deelname met Engeland aan het WK deze zomer had hij nog niet helemaal uit zijn hoofd gezet.

De realiteit bleek echter anders dan de fraaie roze Sterling-wolk. De buitenspeler arriveerde zonder wedstrijdritme en met een fysieke achterstand. Ook liet een werkvergunning nog even op zich wachten, waardoor Feyenoord voor een trainingskamp zijn toevlucht zocht in België, zodat Sterling toch direct kon aansluiten bij de groep.

Debuut
Zijn debuut volgde eind februari in de gewonnen thuiswedstrijd tegen Telstar. Onder een klaterend applaus, dat het midden hield tussen verlangen en grappigheid, betrad hij na dik een uur spelen de heilige grasmat van De Kuip. Zijn balcontacten werden met luid gejuich ontvangen, al kwam hij niet verder dan een balletje terug en een mislukte actie ter hoogte van de achterlijn.

Dat Sterling niet flitsend begon, was volgens Van Persie logisch. Sterling zou ongeveer zes weken nodig hebben om topfit aan de wedstrijden te kunnen beginnen. Toch sloeg de stemming rondom de transfer snel om. In De Grolsch Veste had hij tijdens zijn invalbeurt tegen FC Twente geen bijdrage en een week later werd de ooit zo snelle buitenspeler door modale NAC-verdedigers eruit gelopen. In beide stadions klonk inmiddels hoongelach wanneer de speler aan de bal kwam, al tekende hij in Breda wel voor een voorassist op de 3-3 van Ayase Ueda. Zijn eerste wapenfeitje in het shirt van Feyenoord.

Assist als hoogtepunt
Een week later stond hij tegen Excelsior in de basis en leverde prompt de assist op de uiteindelijk beslissende 2-1 van wederom Ueda. In De Klassieker was hij vervolgens onzichtbaar en ook tegen FC Volendam werd duidelijk dat de Sterling van vroeger in geen velden of wegen was te bekennen. De speler die het verschil moest maken, hobbelde steeds vaker een beetje mee en verdween naar de bank.

Daar kwam hij niet snel vanaf. In de wedstrijden tegen NEC, FC Groningen en Fortuna Sittard kreeg de 19-jarige Tobias van den Elshout de voorkeur boven de 82-voudige Engels international, die geen moment in actie kwam. Dat er op Sterling geen beroep werd gedaan toen Feyenoord worstelde in Sittard, was veelzeggend. Het Project-Sterling was mislukt. Gegokt en verloren. Daar deed zijn gegunde basisplaats in de afsluitende competitiewedstrijd tegen PEC Zwolle niets aan af.

Gegokt en verloren
Waar aanvankelijk sprake was van euforie, groeide het gevoel dat Feyenoord zich had verkeken op zijn huidige niveau. Zijn explosiviteit, ooit zijn grootste wapen, leek hij kwijt. Ook het tempo en de intensiteit van het spel in Nederland bleken lastig na een lange periode zonder ritme.

Sterling kwam tot enkele basisplaatsen en invalbeurten, maar doelpunten bleven uit. De torenhoge verwachtingen, gebaseerd op zijn verleden bij de Europese top, sloten niet meer aan bij zijn huidige vorm. De man die het verschil moest gaan maken, zal over een aantal jaren verworden tot een favoriete quizvraag in voetbalkantines.

Wat begon als een droomtransfer, eindigde als een harde les in realisme: grote namen uit het verleden bieden geen garantie voor succes in het heden.