Medisch rampseizoen ten einde: Kwaliteitspelers op papier maar niet op het veld

Nu het seizoen ten einde is, sluit Feyenoord opnieuw een voetbaljaar af dat in het teken stond van blessureleed. De club wil de medische en performance-afdeling reorganiseren, een ingreep die gezien de omstandigheden nauwelijks verrassend genoemd kan worden. Gedurende het seizoen kon Feyenoord slechts mondjesmaat beschikken over het potentieel van de selectie.

Voor het tweede jaar op rij zat de ziekenboeg structureel vol, en opnieuw ontbraken niet de minste namen. Ook de spelers die wel beschikbaar waren, oogden geregeld onvoldoende fit om een volledig programma af te werken. Een deel van de problemen valt onder pech te scharen, maar na twee seizoenen vol fysieke malheur dringt de vraag zich op of er niet meer speelt dan toeval alleen. In dat licht is het logisch dat Feyenoord kritisch kijkt naar het functioneren van de medische staf.

Ruim kwart van selectie structureel afwezig
Op papier begon Feyenoord nog met een uitgebalanceerde selectie aan het seizoen. Ervaring werd gecombineerd met talent en internationale routine, terwijl de kwaliteit in vrijwel alle linies aanwezig leek.

In de praktijk bleek die selectie echter zelden compleet inzetbaar. Spelers vielen gedurende het seizoen bij bosjes weg, waardoor trainer Robin van Persie wekelijks moest puzzelen met de beschikbare namen. Over het gehele seizoen gemeten kon Feyenoord gemiddeld geen beroep doen op 27 procent van de selectie. Daarmee lag het afwezigheidspercentage zelfs hoger dan vorig seizoen (25 procent), dat destijds al als rampjaar werd bestempeld.

Vooral defensief waren de problemen groot. Verdedigers waren gemiddeld in 43 procent van de wedstrijden niet beschikbaar, terwijl middenvelders 35 procent van de duels moesten missen. Dat het totale percentage niet nóg hoger uitviel, was vooral te danken aan de relatief fitte voorhoede (10 procent) en doelmannen (3 procent).

Defensie voortdurend gehavend
De defensieve problemen begonnen al vroeg. Thomas Beelen brak in de voorbereiding zijn been, een blessure die nog onder pure pech valt te scharen. Gernot Trauner was vervolgens vrijwel het hele seizoen afwezig (89%) en ook huurling Malcolm Jeng viel vroegtijdig weg met een afgescheurde achillespees (77%).

Daardoor verdween de dubbele bezetting in het centrum al vroeg uit beeld en kwam vrijwel alle druk te liggen op de overgebleven centrale verdedigers. Anel Ahmedhodzic gold lange tijd als constante factor, maar ontbrak in de slotfase van het seizoen eveneens (18%). Tsuyoshi Watanabe kampte bovendien regelmatig met fysieke klachten (11%). Feyenoord probeerde in de winter bij te sturen met de komst van Jeremiah St. Juste, maar ook hij belandde al snel vaker in de lappenmand dan op het veld (43%).

De personele problemen dwongen Van Persie geregeld tot improviseren. Middenvelders moesten een linie terugzakken en jeugdspeler Thijs Kraaijeveld kreeg noodgedwongen speelminuten in het eerste elftal.

Ook op de backposities ontbrak stabiliteit. Givairo Read keerde terug van blessureleed, maar werd volgens velen te vroeg gebracht en viel daarna opnieuw langdurig uit (52%). Jordan Lotomba bleek fysiek betrouwbaarder (11%), terwijl Bart Nieuwkoop na de winterstop eveneens met klachten kampte (30%). Feyenoord haalde daarom tussentijds Mats Deijl binnen.

Aan de linkerkant was Jordan Bos regelmatig niet volledig inzetbaar, mede door fysieke ongemakken(16%) en interlandverplichtingen. Gijs Smal kampte langdurig met fysieke problemen (39%). De linksback werd geregeld gespaard omdat meerdere wedstrijden per week te belastend bleken, maar moest tegelijkertijd soms toch noodgedwongen minuten maken zonder volledig fit te zijn.

Middenveld vol kwaliteit, maar zelden compleet
Ook op het middenveld bleek de breedte vooral theoretisch. Vooraf werd juist verwacht dat Feyenoord daar over een overvloed aan kwaliteit beschikte, met spelers als In-beom Hwang, Jakub Moder, Quinten Timber, Oussama Targhalline, Sem Steijn en Luciano Valente.

In werkelijkheid was het middenveld zelden compleet. Moder miste het grootste deel van het seizoen (75%), terwijl ook Hwang regelmatig ontbrak (41%). Steijn kwam eveneens veel minder in actie dan gehoopt (39%) en Targhalline miste wedstrijden een handje vol wedstrijden door fysieke klachten (9%), maar was daarnaast een tijdje afwezig vanwege interlandverplichtingen tijdens de Afrika Cup. Timber was nog relatief vaak beschikbaar (11% afwezigheid), maar vertrok in de winter naar Olympique Marseille.

Daardoor bleef Valente uiteindelijk als een van de weinige constante factoren over, al werd ook hij geregeld uit voorzorg gewisseld om overbelasting te voorkomen.

Aanvallers relatief fit
In vergelijking met de rest van het elftal bleef de voorhoede grotendeels buiten schot. Anis Hadj Moussa, Gonçalo Borges, Casper Tengstedt en Aymen Sliti waren vrijwel het hele seizoen inzetbaar. Ook Ayase Ueda bleef relatief fit met slechts 7% afwezigheid.

Toch waren er ook voorin pijnlijke uitzonderingen. Leo Sauer (36%) en Gaoussou Diarra (20%) kampten geregeld met blessures, terwijl Cyle Larin niet altijd beschikbaar (13%) was voordat hij tussentijds naar Southampton vertrok.

Selectie vooral op papier sterk
Onder de streep kan worden geconcludeerd dat Feyenoord het grootste deel van het seizoen met een gehavende selectie speelde. Dragende krachten als Trauner, Moder, Hwang, Read en Steijn waren langdurig of herhaaldelijk afwezig, terwijl ook hun vervangers zelden volledig fit bleven.

Bovendien zaten er regelmatig spelers op de bank die fysiek niet in staat waren een volledige wedstrijd te spelen. Namen als Gijs Smal, Jordan Bos, Bart Nieuwkoop en Leo Sauer waren officieel beschikbaar, maar konden vaak slechts beperkt belast worden.

Daardoor bestond de kwalitatief sterke selectie van Feyenoord dit seizoen vooral op papier en veel minder op het veld.