Column • We zijn er bijna… maar waar eigenlijk?

Een maand geleden gaf ik geen cent meer voor de kansen van Feyenoord om tweede te worden. Maar wonder boven wonder lijkt het nu toch te gaan lukken. De concurrenten bleven punten morsen en ondanks ons beroerde spel wonnen wij wel.

Wie de wedstrijd van zondag heeft gezien, zal zich wel afvragen wat wij in de Champions League te zoeken hebben. Als we op deze voet doorgaan, worden we kanonnenvoer voor de topploegen. Alleen Oussama Targhalline haalde in mijn ogen een voldoende. Maar juist op hem had Willem van Hanegem kritiek. Volgens De Kromme vertraagt hij alle aanvallen. Wie de commentaren van Willem leest, weet dat de bezem door de selectie moet, willen we komend seizoen een rol van betekenis kunnen spelen.

Ook op bestuurlijk vlak is het tijd voor een grote schoonmaak. Die kans is er nu Dennis te Kloese aan het einde van het seizoen opstapt. De grote vraag is: wie gaat hem opvolgen? De naam Robert Eenhoorn zingt al een tijd rond als ideale kandidaat. Ervaring, visie, Feyenoord-DNA – het plaatje lijkt compleet. Maar zoals zo vaak in bestuurlijke kringen is niets zo simpel als het lijkt. Volgens de wandelgangen ligt hij niet lekker bij Toon van Bodegom, de voorzitter van de Raad van Commissarissen. En waar frictie is, ontstaan constructies.

Zo zou een headhuntersbureau zijn ingeschakeld om een geschikte kandidaat te vinden. Maar als je al weet wie de beste kandidaat is, waarom dan een dure tussenpersoon inschakelen? Het doet denken aan een klassiek voorbeeld uit het bedrijfsleven: een internationaal bedrijf zocht iemand voor een belangrijke positie. Ze wisten ook wie de beste kandidaat was, maar die werkte bij de concurrent. Dus durfde men hem niet rechtstreeks te benaderen. Als uitweg werd een gezamenlijke kennis gevraagd te polsen of hij openstond voor een overstap. Het antwoord was een volmondig ja. Appeltje-eitje, zou je denken. Maar omdat het bedrijf altijd met een headhunter werkte, besloot het dat nu ook te doen. Voor een fors honorarium hield die een gesprek van een kwartiertje met de geschikte kandidaat en daarna was de zaak beklonken. Zonde van het geld.

Volgens de berichten doet Feyenoord het uit het principe van “good governance”. Vanwege de regels van goed bestuur zou men ten minste de keuze uit drie kandidaten willen hebben. Klinkt professioneel, maar de verdenking is dat die headhunter juist is ingeschakeld om het proces te vertragen of spaak te laten lopen. Om straks te kunnen zeggen: “We hebben gezocht, maar helaas geen geschikte kandidaat gevonden.” En dat vervolgens dezelfde Van Bodegom zichzelf naar voren schuift als interim-directeur. Het zou een scenario zijn dat perfect past in het beeld dat van hem naar buiten komt: dat hij zijn rol als toezichthouder veel te beperkt vindt en het zelf voor het zeggen wil hebben. Terwijl onder zijn verantwoordelijkheid als toezichthouder de afgelopen jaren de nodige misstappen zijn gemaakt: ruzie binnen alle geledingen van de club, waardoor eenwording uitblijft, discutabele trainerskeuzes, miskopen, een medische staf die ter discussie staat en voetbal waar je zelden vrolijk van wordt. Het zou hem en de overige RvC-leden sieren als ze hun consequenties trokken uit dit wanbeleid.

Want toen ik zondagavond een Feijenoorder hoorde zeggen: “We zijn er bijna”, vroeg ik me af: waar eigenlijk? Ja, we zijn bijna tweede, maar nog geen goed geleide club en geen waardige Champions League-deelnemer. We zijn er nog lang niet.

Met rood-witte groet,

Hasko