Vandaag 5 jaar geleden: Road to Tirana ingezet na bizarre wedstrijd tegen FC Drita

Na een zwak Europees begin, een 0-0 op bezoek bij FC Drita, was daar op 29 juli 2021 de thuiswedstrijd tegen de Kosovaren. Exact vijf jaar geleden werd één van de grootste blamages uit de clubhistorie afgewend. Sterker nog: het bleek de opmars naar een nieuw Feyenoord-tijdperk.

Terugkijkend naar de opstelling van toen is het niet geheel vreemd te noemen dat het vooral defensief nog niet stond zoals gewenst. Met Marcos Senesi en middenvelder Leroy Fer centraal in de defensie, en vlak daarvoor Jens Toornstra als nummer zes, had Arne Slot niet te maken met een geheel uitgebalanceerde selectie. Anderzijds: de alternatieven waren nauwelijks voorhanden. De bank? Thijs Jansen (19), Ofir Marciano (31), Ramon Hendriks (20), Ridgeciano Haps (28), Wouter Burger (20), Lennard Hartjes (18), Francesco Antonucci (22), Antoni Milambo (16), Christian Conteh (21), Naoufal Bannis (19) en Robert Bozenik (21).

De Rotterdammers gingen rusten met een 1-2 achterstand, tegen een elftal dat qua transferwaarde niet eens in de buurt kwam bij een ploeg uit de Keuken Kampioen Divisie. FC Drita kreeg in De Kuip zeker acht opgelegde kansen, veelal door gepruts van Feyenoord zelf. Het was een mirakel dat Drita er 'maar' twee maakte, terwijl Feyenoord zwijnde en via een standaardsituatie in de negentigste minuut op 3-2 kwam. Wéér Guus Til, die alle drie de treffers voor zijn rekening nam. Toch door naar de volgende kwalificatieronde, maar vraag niet hoe.

Die gingen een stuk gemakkelijker af. FC Luzern (met oud-Feyenoorder Jordy Wehrmann in de ploeg) werd in de ronde erop twee keer met 3-0 verslagen. In de play-offs was Elfsborg de tegenstander. In eigen huis maakte Feyenoord gehakt van de Zweden. De Rotterdammers speelden inmiddels met Gernot Trauner centraal in de defensie en oogden zo al vele malen stabieler. 5-0 werd het in De Kuip, nadat het na een minuut of 35 spelen al 3-0 stond. Elfsborg kreeg alle hoeken van het veld te zien en aanvoerder Larsson (hoe kan het ook anders) voelde de noodzaak om de troepen na de derde treffer bijeen te roepen om zijn panikerende teamgenoten tot kalmte te manen. Die hadden zo'n stoomwals niet vaak ervaren.

Ondanks dat de povere uitwedstrijd bij IF Elfsborg met 1-3 verloren ging, plaatste Feyenoord zich comfortabel voor de groepsfase van het nieuwe Europese toernooi. De contouren van de ploeg van Slot werden zichtbaar. Zeker toen niet veel later ook Fredrik Aursnes de ploeg kwam versterken, werd een instabiel Feyenoord ineens een geoliede machine.

Groepsfase
Voor Conference League-begrippen kende Feyenoord een zeer lastige groepsfase. Tegenstanders: 1. FC Union Berlin, Slavia Praag en Maccabi Haifa. Met name de eerste twee clubs hadden zeker niet misstaan in de Europa League. Dit terwijl AZ bijvoorbeeld Randers FC, CFR Cluj en FK Jablonec lootte. Het begin was moeizaam met een gelijkspel op bezoek in Haifa, maar daarna ging de motor draaien. Thuis werd Slavia Praag, vooral dankzij een fenomenale eerste helft, aan de kant gezet met 2-1. Daarna werd Union Berlin thuis ook nog eens dik verdiend met 3-1 verslagen. 

Vervolgens kwam daar misschien wel de wedstrijd waardoor men begon te geloven in iets bijzonders: de uitzege op Union Berlin. Een gigantische hoeveelheid Feyenoorders maakten de reis naar Berlijn, waar in het Olympiastadion van stadsgenoot Hertha BSC werd gespeeld. Het stadion van Union voldeed niet aan de eisen van de UEFA.

De meeste supporters crepeerden van de kou in het uitvak van het Olympiastadion, want al de hele dag kwam het met bakken uit de lucht in Berlijn. Daar zagen zij Feyenoord, vlak voor het uitvak, op voorsprong komen door een treffer van Luis Sinisterra uit de rebound. Echter maakte Union vlak voor rust 1-1 door een prachtige treffer van aanvoerder Trimmel. Toch gingen de drie punten mee naar Rotterdam, want wie anders dan Cyriel Dessers profiteerde van het uitglijden van doelman Luthe, die slachtoffer werd van de erbarmelijke weersomstandigheden. Zo boekte Feyenoord de eerste uitoverwinning in een Europees eindtoernooi sinds zeven (!) jaar, toen de Rotterdammers bij Standard Luik wonnen in 2014.

In de volgende speelronde, nu uit bij Slavia Praag, kon Feyenoord met een gelijkspel groepswinnaar worden. Dat zou betekenen dat de tussenronde overgeslagen mag worden. Maar dat ging niet van een leien dakje. Slavia kwam snel voor, wat nog binnen het halfuur werd hersteld door Cyriel Dessers. Vijf minuten later ging het mis. Guus Til kreeg na een stevige overtreding direct rood. De scheids gaf eerst geel, maar zijn assistent fluisterde hem in dat de overtreding een andere kleur kaart verdiende. Feyenoord moest in Praag verder met tien.

Dat het een zware opgave zou worden om dat punt over de streep te trekken, was een understatement. Zeker toen doelman Ofir Marciano in de fout ging bij een afstandsschot van Slavia, die in de rebound werd afgerond: 2-1. Maar gelukkig was daar nog altijd Mister Conference League, of Mister 90+2. Hij combineerde zijn bijnamen nu: in de Conference League kopte hij Feyenoord in blessuretijd (oké, het was de derde minuut van de blessuretijd) naar de groepswinst. Wederom een teken: dit elftal weigert zich neer te leggen bij een nederlaag.

'Makkie' tegen Partizan; lastig tweeluik tegen Slavia Praag
Vanwege de groepswinst van Feyenoord, mocht de ploeg van Arne Slot de tussenronde overslaan en in de achtste finales instromen. Daarin trof Feyenoord Partizan Belgrado. Alsof de vloek van uitoverwinningen weer was doorbroken: ook Partizan werd verslagen in hun eigen Belgrado: het werd maar liefst 2-5. Thuis was een simpele 3-1 overwinning meer dan voldoende voor de volgende ronde.

Toen Slavia. De Tsjechen waren geen onbekende, aangezien de Rotterdammers ze ook al troffen in de groepsfase. Het thuisduel werd een zware bevalling. Snel 1-0 voor via Sinisterra, 1-1 tegen vlak voor rust, waarna Slavia zelfs op voorsprong kwam in de tweede helft. Feyenoord herstelde de zaak door 2-2 (Senesi) en 3-2 (Kökçü) te maken, maar in de absolute slotfase kwam Slavia langszij: 3-3.

Er wachtte een hell of a job in Praag, waar Feyenoord wederom een uitoverwinning moest gaan boeken. En dat lukte. Al na twee minuten schoot Cyriel Dessers Feyenoord op 0-1, maar binnen het kwartier stond het alweer 1-1. Het werd een gelijkwaardig duel, waarin het verschil werd gemaakt door een blunder van de Slavia-doelman, die in de fout ging in de opbouw. Dessers profiteerde optimaal: 1-2. Sinisterra schoot de wedstrijd in het slot door de 1-3 te maken in de counter. Halve finale!

Spektakel in De Kuip, 'Hel van Marseille'
In het thuisduel tegen Olympique Marseille, dat onder meer groot defensief talent William Saliba en vedette Dimitri Payet in de gelederen had, kolkte De Kuip als zelden tevoren. Een dominant Feyenoord kwam binnen 20 minuten op 2-0 voorsprong in eigen stadion, maar nog voor rust werd de schade, tegen de verhoudingen in, hersteld door het gehaaide Olympique Marseille.

De 3-2, nog geen tien seconden na rust, zit bij iedere Feyenoorder nog vers in het geheugen. Arne Slot liep nog even langs spits Cyriel Dessers toen ze de tunnel uit liepen. Hij moet iets gezegd hebben als: 'Meteen afjagen zo.' Dat deed de Belgische Nigeriaan. Zo snoepte hij de bal af van doelman Steve Mandanda, die net een te korte terugspeelbal kreeg van centrumverdediger Caleta-Car. Een ontlading van jewelste in De Kuip. Nog een helft overleven was het devies. In de slotfase pakte reservekeeper Ofir Marciano nog een wereldbal van Dimitri Payet, en had Alireza Jahanbakhsh ineens de 4-2 op de voet. Het bleef 3-2, waardoor een heksenketel wachtte in het zuiden van Frankrijk.

Niets bleek minder waar. De bus, die er normaal gesproken een halfuur over zou doen, deed er een uur over vanwege Marseille-fans die de weg blokkeerden. "We kwamen niet een beetje te laat, maar veel te laat aan hier. Vervolgens werd er ook nog een baksteen tegen de bus gegooid. De politie had veel moeite de weg vrij te maken. Er was een aantal mensen dat ons geen succes wenste. Je verwacht dat het beter geregeld is in de halve finale van een Europees toernooi", reageerde Arne Slot voor de wedstrijd. Zo arriveerde Feyenoord minder dan een uur voor de wedstrijd in het stadion, maar de UEFA wilde niet meewerken aan een later aanvangstijdstip, ondanks verzoeken van Feyenoord.

Misschien sterkte het de ploeg van Slot wel in het Stade Vélodrome. Ja, Marseille was duidelijk de dominante partij in eigen huis, maar Feyenoord kraakte niet en stond als een huis. Feyenoord hield het doel schoon, werkte zich een ongeluk met dat ene doel: de finale in Tirana. De laatste bal van de wedstrijd was een voorzet die door Senesi niet lekker werd verwerkt - een corner voor Marseille, maar scheidsrechter Sandro Schärer vond het genoeg geweest. Feyenoord bereikte de finale van de allereerste editie van de UEFA Conference League.

Road to Tirana
Het behalen van een Europese finale betekende een volksverhuizing richting Albanië. Supporters namen de gekste routes om in Tirana aan te komen. In de hoofdstad was Albanees nog wel de voertaal, maar Nederlands kwam op een mooie tweede plaats. Op een zwoele woensdagavond moest het dan gaan gebeuren in het Air Albania Stadium: de finale tegen, jawel, het AS Roma van José Mourinho.

Over die wedstrijd kunnen we kort zijn. Feyenoord deed geen moment onder voor de Romeinen, maar verloor wel. Op z'n Mourinho's (of op z'n Argentijns, zo u wil) trok AS Roma de overwinning over de streep. Enorme teleurstelling bij Feyenoord, maar ondanks tranen die over de wangen rolden van veel supporters, was één ding helder: Feyenoord-supporters hadden de trots op hun club, die in de jaren ervoor wellicht wat was verminderd, weer volledig terug.

Start van een nieuw tijdperk
Het Conference League-seizoen betekende meer dan alleen het bereiken van een finale. Feyenoord stond in binnen- en buitenland weer op de kaart. Feyenoord had weer kapitaal op het veld staan met spelers als Tyrell Malacia, Orkun Kökçü, Marcos Senesi, Lutsharel Geertruida, Fredrik Aursnes en Luis Sinisterra. Feyenoord was weer Feyenoord.

Een seizoen later werd Feyenoord afgetekend kampioen van Nederland. Dat kampioenschap én een plek bij de laatste zestien in de Champions League in 2025: het was ondenkbaar zonder dit Conference League-seizoen. Ondanks dat het geen trofee opleverde, legde Arne Slot een fundament voor een nieuw Feyenoord-tijdperk. Een tijdperk dat nog lang niet afgelopen is.

Nog wat samenvattingen van dat seizoen terugkijken? Dat kan hieronder!