‘Zo vader, zo dochter’: het Feyenoord-verhaal van de familie Melis
Wie de naam Melis hoort, zal tegenwoordig allereerst denken aan Manon, de coordinator vrouwenvoetbal bij Feyenoord. Zij komt uit een echte Feyenoordfamilie, want haar vader Harry kende eind jaren zeventig een bescheiden voetbalcarrière bij de club. ‘Zo vader, zo dochter’ is hier van toepassing. Magazine Perspectief zocht Harry Melis op.
We bellen Harry kort voordat hij afreist naar Spanje. Een land waar hij geregeld komt, nadat vriend Jerry Kruit hem ermee bekend maakte. ,,We kennen elkaar uit de tijd dat ik bij de Feyenoord-jeugd speelde,’’ gaat Harry ver terug in de tijd. ,,Ondertussen is Jerry al 80 en ik 68 jaar.’’ We blikken terug op zijn, voor velen wellicht wat onbekende carrière bij Feyenoord.
Naar Feyenoord via een advertentie
Harry Melis is een ‘man van zuid’. Niets meer, niets minder als het om Zuidwijk gaat. Zijn ouders woonden in de Drakenstein, nabij de Oldegaarde waar een overtal aan amateurclubs hun wedstrijden speelden. Het was destijds ‘nieuwbouw’ en rijk aan jonge gezinnen met kinderen. Harry wilde bij De Musschen gaan spelen, een grote vereniging. Echter, de jeugdafdeling had geen plek en daarom ging hij op 6-jarige leeftijd naar Coal. ,,In het weekblad Het Zuiden stond een advertentie,’’ herinnert hij zich. ,,Feyenoord zocht jeugdspelers.
Samen met een vriendje ben ik naar de proeftraining gegaan en werd er uit gepikt. Dat betekende voortaan op de fiets naar de training: of via de Smeetslandsedijk, of via de Groene Zoom.’’ Harry volgde de jeugdopleiding, kwam in de A-regionaal terecht. Het ging meer en meer om het ‘echie’ en hij kon de overstap ‘naar de overkant' maken: De Kuip. Daar speelde het C-team, zeg maar de opstap naar de hoofdmacht.
Clyde Best als medespeler
Op 19-jarige leeftijd haalde trainer Vujadin Boskov hem naar de selectie en liet hem debuteren in de Jaarbeurs-wedstrijd tegen het Zweedse Djurgardens IF; een invalbeurt, 25 minuten voor tijd. Jong en nog onwennig, zo is die eerste periode te omschrijven. ,,Maar ik trainde met enorm veel plezier, sprak niet zo veel met de trainer in een periode dat gevestigde namen als Wim Jansen, Willi Kreuz, Eddy Treytel en Dick Schneider er speelden.’’
Toch is die periode als een ‘mindere van Feyenoord’ te betitelen. Geen kampioenschap, geen opmerkelijke Europese campagnes en tribunes die tussen goed gevuld dan wel matig bezet waren. Wel stond er een zo goed als ‘Rotterdams’elftal op het veld. ,,We speelden soms met een lege tweede ring. In die tijd speelde Clyde Best in de spits. Ik weet nog goed de wedstrijd in De Kuip tegen PSV. Ik was net ingevallen en gaf de voorzet waaruit hij de enige goal binnen kopte.’’ Het was één van de drie doelpunten die ‘de man van Bermuda’ voor Feyenoord maakte, en toch is hij tot op de dag van vandaag een naam die wat oproept bij de supporters.
Duurloop naar pannenkoekenhuis
,,Ik kijk met plezier terug op een mooie tijd, stond met goede spelers op het veld! Je deed dingen die nu niet voor te stellen zijn. Zo gingen we onder leiding van Wim Jansen en Eddy Treytel kort voor de kerstdagen een duurloop maken in het Kralingse Bos die werd afgesloten in het Pannenkoekenhuis. Nog eentje, op zaterdag kwam fotograaf Piet Bouts op de club, dan kon je voor een gulden een foto kopen.’’ Nog een bijzonder gebeuren. Boskov liet richting de warming-up eerst de basis-spelers zich omkleden. Als zij klaar waren, konden de reserves pas aan de slag. Een ander feitje. In de voorbereiding moesten de spelers de trappen lopen naar de tweede ring en weer terug. Ondenkbaar vandaag de dag, die meer en meer wordt geregeerd door data. ,,Het zal wel,’’ kijkt Harry er op een afstandje naar. ,,Wat ik wel weet is dat het voor Feyenoord een hele dobber gaat worden om als tweede te eindigen.’’
Dick Advocaat
Na twee seizoenen Boskov kwam Vaclav Jezek. ,,Dat was niet helemaal mijn man. Hij kwam niet altijd zijn beloftes na en ik speelde weinig.’’ Toch kon hij na zijn derde contractjaar voor twee jaar bijtekenen maar de besprekingen liepen vast. ,,Er werd gedacht aan een uitleenperiode. Maar Feyenoord wilde spelers alleen naar clubs laten gaan die niet in de eredivisie speelden. Zij dachten daarbij aan Excelsior en niet aan NAC en FC Den Haag die interesse toonden. Ik wilde niet naar Excelsior en tekende dus niet.’’
Uiteindelijk ging Harry via Piet de Visser en Aad Mansveld, die nog even bij Feyenoord had gespeeld, alsnog naar Den Haag. ,,Zij hadden een goed team,’’ merkte Harry. ,,Met spelers als Joop Korevaar, Henk van Leeuwen en Lex Schoenmaker. Ik heb er nog een tijdje met Dick Advocaat gespeeld die even over was van de Chicago Stings waar hij in de zomermaanden speelde. In mijn derde seizoen moest de club flink bezuinigen, daardoor noodgedwongen verjongen hetgeen uiteindelijk resulteerde in degradatie.’’
Foute beslissing
Zijn vervolgstap naar België bleek een ‘foute beslissing’. ,,Bij Germinal Ekeren speelden nogal wat jongens uit Nederland maar dat was het gewoon niet.’’ Met een transfersom van een ton (honderd duizend gulden) ging hij naar DS’79 dat onder trainer Hans Dorjee net naar de eredivisie was gepromoveerd. Spelers als René Notten, Niels Overweg, Geert Meijer en doelman Nico de Bree in zijn nadagen omringden hem. Harry speelde eerst twee jaar onder Dorjee, gevolgd door de Limburger Frans Körver. ,,Die vertrok al na een half jaar nadat hij had opgebiecht ‘ik wil op mijn knieën terug naar Limburg’. Dat kon hij dus gaan doen. Toen kwam Simon Kistenmaker die ons rustig aanmoedigde met ‘afzagen die enkels’. Dat kon in die tijd gezegd worden.’’
Onder hem promoveerden de Dortenaren naar de eredivisie, afgedwongen door een 0-2 overwinning bij Cambuur in Leeuwarden. ,,Zo mooi, die gezichten vol ongeloof dat wij wonnen.’’ Een echt lang verblijf werd het dus niet want in 1987 zette Harry een punt achter zijn carrière als profvoetballer. ,,Na elf jaar betaald voetbal,’’ legt hij uit. ,,Mijn enkel liet het niet langer toe. Eind jaren negentig kwam ik terecht bij de orthopedisch chirurg Rien Heijboer. Met verbeterde technieken wist hij mijn enkel te repareren. Als dat eerder mogelijk was geweest, had ik nog jaren op niveau kunnen spelen.’’ Het werd echter Krimpen aan den IJssel, bij de hoofdklasser DCV. ,,Daarna had ik wel gezien.’’ Harry dook in het lopen van hele en halve marathons en voetballen met vrienden in een lager elftal bij RVVH. ,,Tot mijn 58e, en heb het dus lang kunnen volhouden.’’
Vage beelden
De teller geeft als eindscore aan: 155 wedstrijden waarvan 44 voor Feyenoord in de periode 1976-79. Vijf doelpunten kwamen op zijn naam te staan. Harry was een rechtsbenige aanvaller, speelde meestentijds op de rechterflank. Een opvallende speler? Nou nee, wel eentje die zijn wedstrijden wist uit te zoeken. Zo scoorde hij, als speler van FC Den Haag, een treffer in De Kuip tegen zijn oude club Feyenoord. Ook scoorde hij tegen PSV, maar bovenaan het lijstje staan de twee goals tegen Ajax: 4-3 in het Zuiderpark. Bij de Amsterdammers stonden onder meer Sören Lerby, Frank Arnesen en een piepjonge Wim Kieft in het veld, terwijl Melis zich omringd zag door ervaren rotsen. ,,Dat waren mooie wedstrijden.’’ Veel beelden uit die tijd heeft Melis niet bewaard. ,,Er zijn nog wat vage beelden terug te vinden van de twee doelpunten die ik voor FC Den Haag tegen Ajax maakte.’’
Dochter Manon
En dan, geen ontkomen aan: zijn dochter Manon. In termen van naamsbekendheid kun je de vraag stellen: Is Harry nu de ‘de vader van’ of is Manon ‘de dochter van’? Volgens Harry waren hun ‘loopjes’ identiek. Maar als we kijken naar de loopbaan gaan we toch voor ‘de vader van’.
In een periode dat het damesvoetbal meer aanzien kreeg, was Manon niet alleen de topschutter van de buitenlandse clubs waar zij speelde (Malmö, Sky Blue FC en Linköpings), maar ook van Oranje. Lange tijd was zij de nummer één op lijst ’topscorer Oranje aller tijden’ met 55 treffers. Later werd zij ingehaald door Vivian Miedema. Op 30-jarige leeftijd keerde zij terug naar Nederland. Momenteel is zij op ‘1908’ actief als coördinator van de tak meisjesvoetbal. ,,Ze heeft nu een dochter en zoon. Op zaterdag ga ik geregeld bij mijn kleinzoon kijken, die kan echt een lekker balletje trappen. Bij hun gezin is alles voetbal dat de klok slaat.’’
Oud-Feyenoord
Na zijn carrière ging Harry bij DHL werken. ,,Een leuke tijd en dat 37 jaar lang, zowel bij de binnendienst als ‘op de wagen’.’’ Verder gaat hij jaarlijks met voetbalvrienden naar een wedstrijd in het buitenland. Dit jaar staat FC Porto op de rol. ,,We gaan altijd voorbereid op pad. De dagen zijn uitgezocht en volledig geprogrammeerd.’’ Vandaag de dag komt hij nog bij zowel Feyenoord als ADO Den Haag. ,,Feyenoord is goed voor zijn oud-spelers. We krijgen een (parkeer-)kaart voor de wedstrijden, er zijn avondjes en natuurlijk de jaarlijkse reünie.
Met Oud-Feyenoord heb ik mooie reizen gemaakt naar Gran Canaria en Curaçao." Terugkijkend. ,,Er is een warm gevoel voor ADO Den Haag, maar Feyenoord is mijn club. Op jonge leeftijd ging ik al met mijn opa en vader naar De Kuip. Dat blijft hangen.’’
Tekst: Gerard Vonk