Blijft Shaqueel van Persie bij Feyenoord?

Nu Robin van Persie is ontslagen als trainer van Feyenoord, vragen sommige supporters zich af wat dit betekent voor de toekomst van Shaqueel van Persie. Blijft hij bij de club waar hij sinds 2017 in de jeugdopleiding speelt? Niemand weet wat er in het hoofd en hart van Shaqueel omgaat. Interessanter is daarom de vraag wat er in het verleden is gebeurd in enigszins vergelijkbare situaties. Wat gebeurde er met zonen van trainers nadat hun vader bij dezelfde club moest vertrekken?

In Nederland zijn die voorbeelden schaars. Het komt al niet vaak voor dat een hoofdtrainer zijn eigen zoon in of rond de eerste selectie heeft. Nog zeldzamer is het dat die trainer vervolgens wordt ontslagen terwijl zoonlief zelf onderdeel is van dezelfde selectie. In het buitenland zijn er wel enkele opvallende voorbeelden. Die laten zien dat er geen vaste wetmatigheid bestaat, maar wel een herkenbaar patroon.

Tom Ince vertrok snel na het ontslag van Paul Ince
Een van de duidelijkste voorbeelden is Paul Ince bij Blackpool. De voormalige Engelse international werd in januari 2014 ontslagen als manager van de club. Dat gebeurde op een weinig elegante manier: Ince liet later weten dat hij via een sms-bericht te horen had gekregen dat hij weg moest. Blackpool had op dat moment negen van de laatste tien wedstrijden verloren.

Zijn zoon Tom Ince was op dat moment een van de meest gewilde spelers van Blackpool. Hij had belangstelling uit binnen- en buitenland en zat in een lastige positie. Kort na het ontslag van zijn vader kwam er beweging in zijn toekomst. Paul Ince gaf later zelf aan dat zijn ontslag een belangrijke rol speelde bij het vertrek van Tom uit Blackpool.

Tom Ince werd nog diezelfde transferwindow verhuurd aan Crystal Palace. Daar begon hij veelbelovend, met een doelpunt bij zijn debuut, maar hij werd geen vaste basisspeler. In de zomer van 2014 tekende hij vervolgens definitief bij Hull City. In zijn geval betekende het ontslag van vader Paul dus ook het snelle einde van zoon Tom bij Blackpool.

Jordi Cruijff vertrok na het einde van Johan bij Barcelona
Ook bij Johan en Jordi Cruijff zien we dat het vertrek van de vader invloed had op de route van de zoon. Johan Cruijff werd in 1996 ontslagen als trainer van FC Barcelona. Dat was het einde van een iconische periode bij de club. Zijn zoon Jordi speelde toen bij Barcelona, maar was geen onaantastbare basisspeler.

Niet lang daarna vertrok Jordi Cruijff naar Manchester United. In Engeland werd later geschreven dat het in Barcelona destijds eigenlijk vanzelfsprekend werd gevonden dat ook Jordi moest vertrekken na het ontslag van zijn vader. De achternaam Cruijff was in Barcelona groots, maar ook beladen.

Voor Feyenoord blijft Johan Cruijff natuurlijk een bijzondere naam. Hij sloot zijn spelersloopbaan af in De Kuip met het winnen van de dubbel in 1984.

Paul Dalglish kreeg het juist moeilijker na het vertrek van Kenny
Bij Newcastle United speelde eind jaren negentig iets vergelijkbaars. Kenny Dalglish haalde zijn zoon Paul naar Newcastle. Paul was geen grote ster, maar een selectiespeler die hoopte op zijn kans. Toen Kenny Dalglish in 1998 werd ontslagen en Ruud Gullit het overnam, veranderde zijn situatie snel.

Paul Dalglish vertelde later dat Gullit hem duidelijk maakte dat zijn achternaam hem eerder tegenwerkte dan hielp. Hij kreeg nauwelijks perspectief meer en werd uiteindelijk verhuurd aan Norwich City. Later vertrok hij definitief.

Dat is een pijnlijk voorbeeld van de andere kant van het verhaal. Een zoon van de trainer kan onder zijn vader worden verdacht van voorkeursbehandeling, maar na het vertrek van zijn vader kan diezelfde achternaam juist een last worden. Dan wordt hij niet meer beschermd door de vader, maar blijft de verdenking hangen.

Michael Bradley was groot genoeg om los van zijn vader te staan
Heel anders verliep het bij Bob en Michael Bradley. Bob Bradley werd in 2023 ontslagen bij Toronto FC. Zijn zoon Michael was op dat moment echter geen talent dat nog moest doorbreken, maar de aanvoerder en een clubicoon. Hij had zijn status allang op eigen kracht opgebouwd.

Michael Bradley bleef na het ontslag van zijn vader gewoon bij Toronto FC. Later dat jaar beëindigde hij zijn loopbaan als speler. Bij hem was de familierelatie dus niet bepalend voor zijn positie. Zijn eigen staat van dienst was groot genoeg om los van zijn vader te worden beoordeeld.

Dat is een belangrijke les. Hoe sterker de sportieve status van de zoon, hoe minder kwetsbaar hij is voor het vertrek van de vader. Een gevestigde speler kan blijven staan. Een jonge speler in ontwikkeling is veel afhankelijker van beeldvorming, timing en vertrouwen van de nieuwe trainer.

Yoann Gourcuff bleef nog even, maar het einde kwam snel
Christian Gourcuff en zijn zoon Yoann vormen weer een ander voorbeeld. Yoann Gourcuff was ooit een van de grootste talenten van Frankrijk, maar keerde later in zijn loopbaan terug bij Stade Rennes. Daar werkte hij onder zijn vader Christian Gourcuff.

Toen Christian Gourcuff in november 2017 werd ontslagen, bleef Yoann nog wel bij Rennes. Toch was het einde in zicht. Hij speelde weinig, kampte met fysieke problemen en werd in de zomer van 2018 vrijgelaten. Daarna volgde nog een korte periode bij Dijon, maar zijn loopbaan liep snel richting einde.

Bij Gourcuff was het vertrek van de vader dus niet de enige oorzaak. Leeftijd, blessures en vorm speelden zeker mee. Maar het voorbeeld laat wel zien dat een vader-zoonconstructie kwetsbaar wordt zodra de vader verdwijnt en de zoon sportief niet meer onomstreden is.

Gavin Strachan verdween na het vertrek van Gordon uit beeld
Ook Gordon Strachan had bij Coventry City zijn zoon Gavin in de selectie. Gordon vertrok in 2001 na een zware periode bij de club. Coventry was gedegradeerd uit de Premier League en de start in het Championship was slecht.

Gavin Strachan was geen vaste waarde. Na het vertrek van zijn vader kwam zijn loopbaan bij Coventry niet echt meer op gang. Hij werd later verhuurd aan Peterborough United en vertrok uiteindelijk definitief. Opnieuw zien we hetzelfde patroon: als de zoon geen duidelijke basisspeler is, wordt zijn positie na het vertrek van de vader snel onzeker.

Bjarni Guðjónsson bleef juist nog een jaar bij Stoke
Een interessante uitzondering is de IJslandse casus bij Stoke City. Guðjón Þórðarson leidde Stoke in 2002 via de play-offs naar promotie, maar moest daarna toch vertrekken. Zijn zoon Bjarni Guðjónsson speelde op dat moment bij Stoke.

Bjarni bleef na het vertrek van zijn vader gewoon speler van Stoke. Sterker nog: hij speelde in het seizoen daarna nog regelmatig. Pas in 2003 vertrok hij transfervrij naar VfL Bochum. Hier leidde het vertrek van de vader dus niet direct tot het vertrek van de zoon.
Dat voorbeeld bewijst dat het niet automatisch mis hoeft te gaan. Als de speler sportief wordt gewaardeerd, kan hij blijven. De familienaam hoeft dan geen breekpunt te zijn.

Wat zegt dit over Shaqueel van Persie?
De geschiedenis geeft geen harde voorspelling, maar wel een richting. Zonen die al een stevige eigen status hadden, bleven meestal overeind. Zonen die nog in de marge van de selectie zaten, werden vaker verhuurd, verkocht of verdwenen langzaam uit beeld.

Shaqueel van Persie zit precies in dat gevoelige gebied. Hij is nog geen vaste basisspeler van Feyenoord 1, maar hij is ook niet zomaar een willekeurige jeugdspeler. Hij heeft zijn debuut gemaakt, ligt vast tot medio 2028 en heeft met zijn twee magistrale doelpunten tegen Sparta iets losgemaakt in De Kuip. Eerst die hakbal, daarna die omhaal. In een verloren derby, dat wel, maar het Legioen zag in een paar minuten wat voor talent er in hem schuilt.

Daarom is zijn situatie anders dan die van veel andere zonen van trainers. Shaqueel is populair bij een groot deel van het Legioen. Niet alleen vanwege zijn achternaam, maar juist door wat hij op het veld heeft laten zien. Het Legioen scandeerde al “O, Shaqueel van Persie” als waardering voor zijn optreden. Menig supporter hoopt dat hij blijft.

Natuurlijk kan het ontslag van Robin van Persie pijn doen. Dat is menselijk. Feyenoord is de club waar Robin als speler doorbrak, waar hij later terugkeerde en waar hij als trainer opnieuw zijn ziel in legde. Een ontslag laat sporen na, zeker binnen een familie. Maar dat betekent niet automatisch dat de deur dichtvalt.

Feyenoord kan diep in het hart blijven zitten, ook na een pijnlijk vertrek. Mario Been is daar een mooi voorbeeld van. In de zomer van 2011 moest hij vertrekken als trainer van Feyenoord nadat de spelersgroep het vertrouwen in hem had opgezegd. Dat was hard, pijnlijk en publiek. Toch is Been altijd een Feyenoorder gebleven. Kritisch soms, emotioneel vaak, maar nog altijd iemand bij wie de club zichtbaar onder de huid zit.

Zo zou het bij de familie Van Persie ook kunnen zijn. Shaqueel speelt sinds het seizoen 2017/18 in de jeugdopleiding van Feyenoord. Dan mag je ervan uitgaan dat ook bij hem inmiddels een rood-wit hart klopt. Het ontslag van zijn vader verandert veel, maar het wist niet zomaar jaren aan opleiding, herinneringen en eerste grote momenten in De Kuip uit.

Voor Shaqueel ligt er nu vooral een kans om zijn eigen verhaal te schrijven. Onder een nieuwe trainer kan hij zich verder ontwikkelen en vol voor zijn kansen gaan als talentvolle speler met scorend vermogen. Zelf heeft hij al ervaren dat er niets mooier is dan scoren in een volle Kuip.